Ochrona zasobów genetycznych zwierząt futerkowych. Cz. IV. Nutrie


Mgr inż. Magdalena Mietlicka,
doc. dr hab. Paweł Bielański,
dr inż. Dorota Kowalska
Dział Ochrony Zasobów Genetycznych Zwierząt, Instytut Zootechniki, Państwowy Instytutu Badawczy, Balice k. Krakowa

Nutria (Myocastor coypus Moll.) trafiła z Ameryki Południowej do Europy na początku XX wieku. Hodowla tych zwierząt nie ma w Polsce zbyt długich tradycji, zapoczątkował ją niewielki import kilku par nutrii z Argentyny w 1926 roku przez Ludwika Palacha. Do wybuchu II wojny światowej w Polsce było około 500 samic, następnie po wojnie starano się odbudować stado podstawowe, importując materiał genetyczny z Czechosłowacji, RFN i NRD. W latach pięćdziesiątych ubiegłego wieku sprowadzono 563 zwierzęta, dzięki czemu w kolejnych latach produkcja skór wzrastała z roku na rok, osiągając szczyt w 1980. Polska była wtedy największym na świecie producentem skór nutriowych pochodzących z chowu klatkowego. Wyprodukowano wówczas 3,4 miliona skór, z czego aż 70% to odmiany barwne.

W sezonie 1975/76 średnie ceny aukcyjne na skóry nutrii standard kształtowały się na poziomie 10-11 USD/szt., natomiast skóry nutrii barwnych osiągały 16-20 USD/szt. W latach następnych, przy niezmienionych cenach skór standardowych, obserwowano jeszcze większy wzrost popytu i cen na skóry nutrii barwnych. W 1978/80 roku średnia cena skóry nutrii barwnej w eksporcie sięgała 22 USD. Niestety tak ogromna produkcja odbiła się załamaniem światowego rynku poprzez zbyt duże jego nasycenie ...