Modliszki (Mantodea). Cz. III. Żywienie i warunki utrzymywania modliszek w niewoli


Mgr inż. Bartosz Kierończyk1, mgr inż. Mateusz Rawski1, Jakub Długosz1, inż. Damian Zieliński2, dr inż. Damian Józefiak1
1 Katedra Żywienia Zwierząt i Gospodarki Paszowej, Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu
2 Uniwersytet Przyrodniczy w Lublinie

Kluczem do sukcesu w chowie i hodowli każdego zwierzęcia utrzymywanego w niewoli jest odpowiednie racjonalne żywienie. W warunkach terraryjnych nie jesteśmy w stanie odtworzyć naturalnej diety modliszek. Ważne jest więc, aby pokarm podawany zwierzęciu był jak najbardziej urozmaicony, pochodzący ze źródła zmniejszającego prawdopodobieństwo przeniesienia pasożytów lub chorób na posiadane przez nas zwierzęta.

W tej sytuacji najlepszym rozwiązaniem wydaje się własna hodowla karmowa, dzięki której możemy wpływać na wartość odżywczą pokarmu dla modliszek poprzez suplementację witamin czy składników mineralnych w diecie owadów. Wielkość pokarmu powinna być dobierana do rozmiarów konkretnego stadium modliszki, tak aby nie stanowił dla niej zagrożenia i był możliwie łatwy do schwytania. Dla L1 najpowszechniej stosowane są Drosophila melanogaster lub D. hydei. Wylęg świerszcza jest równie dobrym pokarmem, lecz nie zawsze dostępnym na rynku w odpowiednich ilościach. W żywieniu larw hodowcy stosują także mszyce. Gdy mamy dużo młodych osobników bądź spodziewamy się wylęgu, warto zaopatrzyć się w większą liczbę stale dostępnych niewielkich owadów karmowych. Wraz ze wzrostem modliszek podajemy coraz większy pokarm, który może stanowić szeroka gama gatunków świerszczy, karaczanów, szarańczaków, much, moli woskowych, poza tym stosuje się również mączniki (w małych ilościach), oseski mysie oraz plankton łąkowy.

Owady pochodzące ze środowiska naturalnego są jednak najczęstszymi wektorami pasożytów. Nicienie entomopatogeniczne mają kluczowe znaczenie w inwazjach pasożytniczych owadów. Zarażenie następuje poprzez wniknięcie larw inwazyjno-przetrwalnikowych (L3) z gleby do o...