Szarańcza fioletowa (Tropidacris collaris)- hodowla i problemy


Jadwiga i Marta Korczak
Warszawski Ogród Zoologiczny

Szarańcza fioletowa to gatunek, o którym śmiało można powiedzieć, że w warunkach wiwaryjnych należy do trudnych i wrażliwych. W warunkach naturalnych owady te występują w północnych rejonach Ameryki Południowej. Dorosłe samce osiągają długość ciała około 80 mm, a potężniej zbudowane samice nawet 120 mm. Podobnie jak szarańcza wędrowna lub pustynna, owad ten jest ogromnie żarłoczny. Jednak spośród roślinności dostępnej w europejskiej strefie klimatycznej przystosowała się do konsumowania tylko i wyłącznie jeżyny. Można tu nawet dodać, że wybiera raczej odmianę kolczastą.

Próby hodowli tego gatunku w warszawskim Ogrodzie Zoologicznym prowadzono bez powodzenia od 2001 r. Po raz pierwszy trafiło w nasze ręce kilka młodych po drugiej wylince. Młode jadły i rosły bez większych problemów, chociaż już wtedy zauważono, że owady najlepiej czują się w terrarium ustawionym przy oknie wychodzącym na południe. Mimo ogromnego apetytu, rosną wolno, tak też się poruszają, oczywiście w porównaniu z innymi gatunkami szarańczy. Młode osiągnęły dojrzałość płciową pod koniec jesieni. Ponieważ temperatura w terrarium w tym czasie zaczęła spadać, przestawiono je bliżej grzejnika. Dorosła już grupa przebywała w stosunkowo dużym terrarium (60 x 80 x 60 cm). Jak zwykle u szarańczy na dno wsypany został torf z dodatkiem piasku, w proporcji mniej więcej 1 : 1. Nad terrarium znajdowała się oprawa z jarzeniówkami, które były sterowane zegarem i paliły się dziesięć godzin na dobę. Nigdy jednak nie obserwowano kopulacji. Po pewnym czasie wszystkie osobniki padły.

W następnych latach co pewien czas ponawiane były próby hodowli szarańczy fioletowej, nigdy jednak nie były one owocne. W roku 2008 trafiła do nas spora grupa kilkunastu osobników. Stosując się do wcześniejszych doświadczeń, umieściliśmy owady w dużym terrarium (100 x 100 x 60 cm) ustawionym przy oknie południowym. Nad t...