Króliki miniaturowe. Cz. I


Dr n. wet. Joanna Zarzyńska,
dr inż. Paweł Zarzyński

Króliki miniaturowe są jednymi z najpopularniejszych domowych pupili. Jest to związane z ich miłym usposobieniem, łatwością utrzymania oraz podatnością na oswajanie. W warunkach polskich trudno mówić o rasach tych zwierząt, gdyż nie ma określonych podstaw wzorców, a większość egzemplarzy pochodzi z krzyżowań. Można określać odmiany, bazując na budowie ciała i cechach okrywy włosowej. Charakterystyczna jest niska masa ciała, która nie powinna przekraczać 1,5-2 kg.

Wygląd

Wbrew powszechnemu mniemaniu, króliki nie są gryzoniami - należą do rodziny zajęczaków. Gryzonie mają parę siekaczy w górnej szczęce, natomiast zajęczaki - dwie pary siekaczy ustawione za sobą. Do tego typową cechą wszystkich zającowatych są długie uszy. Oprócz roli narządu słuchu (doskonały słuch dzięki dużej małżowinie usznej), pełnią rolę termoregulacyjną. Dobrze ukrwione, oddają dużo ciepła. Zmarznięty królik układa natomiast uszy na grzbiecie, zmniejszając powierzchnię oddającą ciepło. Króliki również doskonale widzą i mają znakomite powonienie. Oczy królika są duże, okrągłe i pozwalają mu orientować się w ciemności. Boczne usytuowanie gałek ocznych umożliwia uzyskanie szerokiego kąta widzenia (bez odwracania głowy widzą, co się dzieje za ich plecami). Nos jest w ciągłym ruchu, badając zapachy otoczenia (oraz pożywienia). To charakterystyczne zjawisko jest możliwe dzięki rytmicznemu podnoszeniu fałdu skóry pokrywającego nozdrza. Tzw. zajęcza warga (podzielona) pozwala na odsłanianie siekaczy. Wibrysy czuciowo-dotykowe znajdują się zarówno w okolicy wargowej, jak i nad oczami.

Charakterystyczne dla królików są stopy porośnięte futrem. Palce (pięć na kończynie piersiowej, cztery na miednicznej) są bardzo długie i zaopatrzone w mocne pazury (umożliwiają kopanie nor oraz ułatwiają bieg). Kończyny miedniczne są znacznie dłuższe, pozwalają na bardzo szybkie biegi, których prędkość jest ściśle ...