Ryby tarła jesiennego - koregonidy


Dr hab. inż. Roman Kujawa, prof. UWM
Specjalista ds. akwakultury

Na przełomie listopada i grudnia, kiedy woda w jeziorach ma przy powierzchni temperaturę 2-3 st. C, do tarła przystępują ryby należące do rodziny Coregonidae (tzw. głąbiele). Są to sielawa, sieja oraz peluga.

Sieja - Coregonus lavaretus (Linnaeus, 1758.) - występuje w wodach słodkich oraz w strefie przybrzeżnej wysłodzonych części mórz (w Bałtyku żyje w Zatoce Gdańskiej i zalewach). Szerokie rozprzestrzenienie siei było podstawą powstania wielkiej różnorodności form ekologicznych, w tym form wędrownych, rzecznych i jeziornych, spotykanych w wodach słodkich i słonawych. W dużych jeziorach wyróżnia się dodatkowo populacje pelagiczne, przybrzeżne i głębinowe. Każda z form odżywia się w specyficzny sposób. Forma pelagiczna jest głównie planktonożerna. Natomiast formy głębinowa i przybrzeżna są wszystkożerne, a czasem przejawiają tendencję do drapieżnictwa.

Sielawa - Coregonus albula (Linnaeus, 1758.), podobnie jak peluga - Coregonus peled (Gmelin, 1788), występuje prawie wyłącznie w jeziorach. Ryby te mają wydłużone i bocznie spłaszczone ciało, charakterystyczne dla wszystkich głąbieli. Ich ciało ma barwę srebrzystą z ciemniejszym grzbietem. Płetwy są ciemniejsze, a często nawet czarne. Różnią się natomiast osiąganymi rozmiarami. Największe są sieje, a najmniejsze sielawy.

Samice siei dojrzewają w 3. i 4. roku życia, a samce rok wcześniej. Indywidualna masa tarlaków, w zależności od warunków pokarmowych, waha się od 250 do 1000 g. W wyglądzie zewnętrznym siei nie obserwuje się dymorfizmu płciowego. Jedynie w okresie tarła u samic występuje znaczne powiększenie partii brzusznej. Miejsca rozrodu siei znajdują się najczęściej w litoralu lub sublitoralu jezior, na głębokościach od 2 do 10 m. Dno w miejscach tarlisk jest przeważnie piaszczyste lub żwirowe. ...