Jaki pies dla kogo. Cz. VI


Leonard Wach
Autor jest absolwentem Zakładu Kynologii Policyjnej w Sułkowicach oraz autorem wielu publikacji książkowych i prasowych o tematyce kynologicznej. Przez wiele lat był członkiem zespołu redakcyjnego miesięcznika MÓJ PIES.

W tej części przedstawię trzy rasy psów myśliwskich. Spośród nich ogar polski i spaniel bretoński mogą być wykorzystywane w charakterze domowych czworonogów. Na szczególną uwagę zasługuje ogar, który jest rodzimą rasą, lecz nieco zapomnianą i niesłusznie niedocenianą przez naszych myśliwych. Myślę jednak, że w niedalekiej przyszłości się to zmieni. Warto zainteresować się tym pięknym psem, nie dlatego, że jest polski, ale ze względu na jego cechy - zarówno te użytkowe, jak i przydatne dla amatorów rodzinnych czworonogów.

Wyżeł niemiecki szorstkowłosy

Rasa ta powstała prawdopodobnie z chęci konkurencji. W XIX wieku niemieccy hodowcy, nie mogąc pogodzić się z hegemonią brytyjską w dziedzinie hodowli legawców, postanowili stworzyć rasę typowo niemiecką. Krzyżowali między sobą wiele ras, by ostatecznie doprowadzić do powstania wyżła w obecnym kształcie. Należy on do psów typowo myśliwskich i jest najpopularniejszą rasą wyżła.

Wzrost: pies 60-67 cm, suka 56-62 cm; masa ciała 27-32 kg. Oryginalną nazwę (Deutsch Drahthaar) zawdzięcza okrywie włosowej (dracht oznacza w języku niemieckim "drut"). Cechują go duży temperament, pasja łowiecka, szybkość i zwinność, wytrzymałość, samodzielność w działaniu, niepohamowana chęć do pracy. Jest to pies o ukierunkowanym przeznaczeniu użytkowym, choć może być niezłym obrońcą, ponieważ w razie potrzeby zaatakuje człowieka w obronie swojego pana. Wywiąże się również z roli ...