Whippet - rasa o dużych zdolnościach adaptacyjnych


Elżbieta Augustyniak, międzynarodowy sędzia kynologiczny
mgr inż. zootechnik Marcin Jan Gorazdowski

Autor monografii chartów Xavier Przeździecki napisał o whippetach, że zrodziły się nie w purpurze, a w miale węglowym. Hodowano je w latach trzydziestych i czterdziestych XIX wieku w najbardziej uprzemysłowionych regionach północnej Anglii, w hrabstwie Lancashire, Yorkshire, Northumberland. Brały udział w prymitywnych rozrywkach z elementami hazardu, polegających na obstawianiu, ile królików i w jakim czasie zagryzie pies na zamkniętej przestrzeni.

Whippety były też używane do wyścigów odbywających się na polach przy kopalniach. Nazywano je "końmi wyścigowymi dla ubogich". Pogoń odbywała się za wabikiem w postaci żywego królika lub zająca. Po wprowadzeniu w Anglii w 1835 r. zakazu okrutnych sportów z udziałem żywych królików i szczurów, właściciele whippetów mogli już tylko puszczać swoje psy w pogoni za sztucznym zającem.

Na takich wyścigach stosowano handicap - psy mniejsze startowały z pierwszej linii, większe z drugiej. Handicap dotyczył też ciężaru. Hodowcy zaczęli więc dążyć do uzyskiwania małych psów o szybkości porównywalnej z dużymi. Przy okazji chwytali się różnych sprytnych sposobów. Ponieważ standard dopuszczał do wyścigów psy nieprzekraczające 18,5 cali, a pomiaru dokonywano miarką przed biegami, to właściciele psów mierzyli je w domu podobną miarką, tylko ze szpilką przymocowaną na krytycznej wysokości 18,5 cali. Po paru pomiarach psy uczyły się uginać grzbiet, aby nie przekraczać limitu wysokości.

Wyścigi budziły wiele emocji i trening szczeniąt rozpoczynano już w wieku 10 tygodni. Psy nie mogły być agresywne wobec siebie, wdawać się w zabawy czy też pogoń za towarzyszem. Dystans 200 jardów (182,8 m) pokonywały w czasie krótszym niż 12 sekund. Wyścigi whippetów straciły na swej atrakcyjności, gdy w latach dwudziestych XX wieku otwarto tory wyścigowe dla greyhoundów.

Historia rasy

Pochodzenie whippetów j...