Szpice europejskie - problemy ze wzorcami ras i ich interpretacją. Cz. I


Elżbieta Augustyniak
międzynarodowy sędzia kynologiczny

mgr inż. zootechnik Marcin Jan Gorazdowski

Szpice europejskie, czyli szpice niemieckie (Deutsche Spitze) i szpic włoski (volpino italiano), należą do bardzo starej grupy psów, wywodzących się bezpośrednio od psa torfowego - Canis familiaris palustris, i uważane są za najstarszą rasę psów w Europie. Historia pojawienia się szpiców w Europie nie jest do końca znana. Psy w typie dzisiejszego szpica pojawiły się w różnych miejscach naszego kontynentu, i to bardzo wcześnie, np. ich wizerunki odnajdujemy w figurkach z terakoty kreteńskiej z 1200 roku p.n.e. czy też na ateńskich kamieniach nagrobnych.

Mocna budowa, bogaty podszerstek i obfity włos okrywowy, dostatecznie wysoki poziom socjalizacji i inteligencji psów w typie szpica przypuszczalnie były warunkiem stworzenia rasy. Na pewno możemy mówić o wyodrębnieniu się w Europie różnych szpiców już w XV wieku. W poszczególnych regionach Europy hodowano szpice w rozmaitych kolorach i rozmiarach.

Duże, czarne i brązowe szpice strzegły winnic w Wirtembergii, duże białe rozprzestrzeniły się przede wszystkim na terenie Pomeranii, ale też i w innych rejonach, tak jak małe szpice, które stały się pupilami domowymi. Duże szpice o srebrzystoszarym (wilczatym) kolorze pilnowały domów i łódek rybaków. W Holandii nazywali je keeshondami, w Niemczech - Wolfspitz (szpic wilczy, ze względu na umaszczenie). Bardzo popularne stały się szpice w XVIII i XIX wieku, zwłaszcza jako psy stróżujące.

Szpice to psy trzymające się trochę z boku. One nie brały udziału w walkach psów, nie były psami groźnymi, jak rottweilery czy dobermany, nie budowano dla nich psiarni jak dla chartów, nie były wręczane jako drogocenne podarki dla koronowanych głów. Nie były darzone specjalnymi względami. Żyły razem z człowiekiem, pilnując jego dobytku i pomagając w pasterskich zajęciach. To pomogło zachować przedstawicielom ras dobre zdrowie, zdolność adaptacji do różnych wa...