O socjalizacji raz jeszcze


Joanna Kosińska
zoopsycholog
http://zoopsychologia.pl

Chciałabym po raz kolejny poruszyć temat socjalizacji szczeniąt, jako że wciąż niewielu hodowców zdaje sobie sprawę z jego znaczenia. Zachowanie dorosłego psa w ponad 80% zależy od wpływów otoczenia. Dlatego tak ważne jest stworzenie szczenięciu właściwych warunków rozwoju psychicznego, począwszy od poczęcia.

W okresie szczenięcym pies musi nauczyć się, do jakiego gatunku należy, jakie są gatunki zaprzyjaźnione, jakie otoczenie jest bezpieczne, jak się porozumiewać z innymi osobnikami, jak zachowywać w różnych sytuacjach, jak żyć w grupie społecznej (w hierarchii) oraz jak stać się niezależnym (tworzenie i likwidowanie więzi).

SOCJALIZACJA W HODOWLI
Aktualnie główną funkcją naszych psów jest bycie zwierzęciem towarzyszącym, które pozostaje w dobrych relacjach z właścicielami. Rodzina, w której żyje pies, składa się zwykle z osób dorosłych i dzieci. Pies musi dostosować się do warunków i sposobu życia właścicieli, zaakceptować samotne siedzenie w mieszkaniu podczas ich nieobecności, chodzenie na spacery po ruchliwych ulicach miasta itd. Musi być więc doskonale socjalizowany z ludźmi, innymi zwierzętami (koty) i innymi osobnikami swojego gatunku, być odporny na głośne hałasy, ruch uliczny, tłumy przechodniów, zachowywać równowagę emocjonalną w niemalże wszystkich możliwych okolicznościach. Za tę równowagę odpowiedzialne są dwie osoby: hodowca i przyszły właściciel szczenięcia. Hodowca jest odpowiedzialny za cały okres rozwoju szczenięcia począwszy od poczęcia aż do opuszczenia hodowli. Nowy właściciel - za kontynuację pracy hodowcy.

PO CO SOCJALIZOWAĆ SZCZENIĘTA? Socjalizacja jest potrzebna, aby szczenięta stały się bardziej ...