Czy właściwa socjalizacja szczeniąt wpływa na ich późniejszy behawior?


Mgr inż. Aneta Ziembińska

Zwierzęta domowe można podzielić na dwie grupy - towarzyszące i gospodarskie. W pierwszej grupie najważniejszym gatunkiem jest pies domowy ( Canis familiaris), powstały jako wynik udomowienia wilka ( Canis lupus).

Cały behawior psa, który człowiek wykorzystuje w różnych celach, jest w istocie modyfikacją instynktownego zachowania się wilka. Na przykład stróżowanie (pilnowanie terenu) jest pochodną zachowania terytorialnego, kierowanie grupą owiec to z kolei modyfikacja różnych faz zachowania łowieckiego itd. Żyjąc w rodzinie ludzkiej, pies przenosi na nią pewne mechanizmy życia watahy wilków, np. wykazuje wobec domowników zachowania hierarchiczne przypominające zachowanie swojego dzikiego przodka.
Większość ras psów powstała i była hodowana dla określonych celów użytkowych. Jednak współcześnie bardzo rzadko spełniają one swoje pierwotne funkcje i przeważnie są trzymane jako psy do towarzystwa. Mimo to zwierzęta te często zachowały w genach swe dawne instynkty, które nieliczni hodowcy lub właściciele starają się podtrzymać i rozwijać. Należy pamiętać, że odziedziczona po przodkach doskonała użytkowość, jak i przyjazny charakter mają możliwość ujawnienia się tylko przy wczesnej i odpowiedniej socjalizacji w wieku szczenięcym. Jest to zadaniem każdego odpowiedzialnego hodowcy, który pragnie wyhodować psy o zrównoważonej psychice, odporne na niespodziewane i nieznane bodźce.

Okres socjalizacji szczeniąt Behawioryści poprzez analizę własnych badań wyznaczyli krytyczny okres w rozwoju szczenięcia. Jest to według nich czas, w którym zbyt mała ekspozycja na różnorodne bodźce (stymulatory) odbije się w sposób niekorzystny na późniejszym behawiorze zwierząt. W tym okresie wyróżniono kilka faz rozwojowych: 1. Okres neonatalny 1-2 tygodnie 2. Okres przejściowy 2-3 tygodnie 3. Okres socja...