Koty perskie


Dr n. wet. Marta J. Siemieniuch
Zakład Immunologii Rozrodu, Instytut Rozrodu Zwierząt i Badań Żywności PAN, Olsztyn

Przez ponad sto lat persy niepodzielnie panowały wśród miłośników kotów rasowych. Także dziś, mimo tworzenia się coraz większej liczby ras kotów, zarejestrowane w związkach hodowców kotów persy stanowią około 70% ich ogólnej liczby.

Początki rasy datują się na XV/XVI w. Niestety, nie jest możliwe dokładne przedstawienie początków rasy, ponieważ nie zachowały się szczegółowe dane na ten temat. Niewiele informacji jest również poświęconych przybyciu persów do Europy. Wiadomo, że we wczesnych latach XVI w. dotarły na nasz kontynent dwie odmiany tych kotów. Koty długowłose o smuklejszej sylwetce, przypominające dzisiejsze koty rasy angora turecka, zostały przywiezione z Turcji do Francji, a odmiana o bardziej krępej budowie ciała, pochodząca z dawnej Persji (Iran), została dostarczona do Włoch. Obie odmiany oraz potomstwo pochodzące z kojarzenia tych odmian dotarło następnie do Anglii, gdzie aż do początków XX w. było traktowane jako dwie długowłose odmiany kotów rasy perskiej. W 1903 r. Frances Simpson, znana hodowczyni kotów rasowych oraz sędzia, zauważyła, że nazywanie wszystkich długowłosych egzemplarzy kotami perskimi może być nieprawidłowe, mimo niewielkich często różnic pomiędzy typowym persem a turecką angorą. W swojej książce „Book of the Cats” Frances Simpson zaproponowała podział na koty długowłose, czyli koty perskie, krótkowłose lub koty brytyjskie oraz rasy obce.

Standard rasy

Podobieństwa współczesnych persów do ich protoplastów sprzed dziesięcioleci ograniczają się w zasadzie do stwierdzenia, że są to koty średnie do dużych, mające duże oko (choć kształt oka z lekko migdałowatego zmienił się w niemal doskonale okrągły) oraz długie, lejące się futro (ryc. 1). Standardy kota perskiego i kotów krótkowłosych na początku XX wieku nie różniły się z...