Kot istota społeczna? Cz. I. Życie społeczne kotów


Mgr Antonina Kondrasiuk
zoopsycholog

Wszystkie zwierzęta, które zostały udomowione przez człowieka, łącznie z nim samym, to zwierzęta stadne. Z wyjątkiem kota. Kot w naturalnych warunkach nie żyje w stadzie, a jako samotny łowca, zazdrośnie strzeże swojego terytorium przed intruzami.

Desmond Morris - zoolog i etolog, autor wielu prac dotyczących zwierząt - pisze: "samotny pies jest głęboko nieszczęśliwy, samotny kot ma po prostu święty spokój". Tak więc przyjęło się uważać, że kot, w przeciwieństwie do psa, to urodzony samotnik, który chodzi zawsze własnymi drogami, a innych przedstawicieli swojego gatunku traktuje jedynie jako rywali w walce o zasoby lub jako osobniki, z którymi można przedłużać gatunek.

Obecnie w opracowaniach dotyczących kotów coraz częściej można się spotkać z opinią, że kot to jednak istota społeczna. W rzeczywistości życie społeczne kotów nie jest łatwe do opisania i zdefiniowania. Kot jest zwierzęciem o skomplikowanej psychice, zdolnym do tworzenia więzi z innymi osobnikami swojego gatunku. Mimo to zwykle chadza sam, raczej nie współpracuje z innymi kotami i nie poluje w grupach. Opinia samotnika sprawdza się najbardziej w odniesieniu do kotów żyjących dziko lub zdziczałych kotów domowych, mających rozległe tereny łowieckie, od których wielkości i kontroli zależy ich przetrwanie.

Prawdą jest także, że koty polują samotnie. Są niewielkimi zwierzętami polującymi na małą zdobycz, której rozmiar nie zachęca do dzielenia się z innymi osobnikami. Przy technikach łowieckich stosowanych przez koty nie ma też potrzeby współpracy. Natomiast życie w pobliżu źródeł pożywienia dostarczanego przez człowieka, w miastach i na przedmieściach, spowodowało większe zagęszczenie i styl życia kotów musiał ulec zmianie. Nie mając wyboru, dostosowały się one do zaistniałej sytuacji, wzbogacając swoje życie społeczne i towarzyskie.

Z kolei zacieśnienie relacji człowiek-kot spowodowało pojawienie się kotów niewychodzą...