Maine coon, kot norweski leśny oraz kot syberyjski - od gospodarstw do ringów wystawowych. Sylwetki „monopolistów” wystaw kotów rasowych


Dr n. wet. Marta J. Siemieniuch
Zakład Immunologii Rozrodu, Instytut Rozrodu Zwierząt i Badań Żywności PAN, Olsztyn

Według największej organizacji zrzeszającej hodowców kotów rasowych z 41 krajów - Fédération Internationale Féline (FIFe) - maine coon, kot norweski leśny oraz kot syberyjski należą do II kategorii, czyli kotów półdługowłosych, i dzielą ją z następującymi rasami: turecką angorą, tureckim vanem, american curl długo- i krótkowłosym, ragdollem.

Maine coon wraz z kotami norweskimi oraz syberyjskimi zaliczane są do grona kotów „pracujących” („workers”). Określenie to pochodzi od roli, jaką koty te odgrywały w przeszłości, tępiąc szczury i myszy w gospodarstwach. Ich charakter, budowa oraz zachowanie były przystosowane do łapania gryzoni oraz przebywania w trudnych warunkach środowiska zewnętrznego. W miarę wzrostu popularności wspomnianych ras, koty te zatraciły w dużej mierze swój użytkowy charakter, stając się w pełni zwierzętami domowymi. W Polsce hodowla tych ras rozpoczęła się na początku lat 90. Wówczas zaczęto sprowadzać do kraju pojedyncze egzemplarze, głównie ze Skandynawii, Niemiec oraz Stanów Zjednoczonych. Obecnie rasy te należą do najbardziej popularnych, a kocięta są najchętniej kupowane przez nowych nabywców.

Maine coon

Koty te są rdzenną rasą pochodzącą ze Stanów Zjednoczonych. W styczniu 1878 roku w Bostonie, na lokalnej wystawie kotów, zaprezentowano dziesiątki maine coonów, które zyskały opinię „łagodnych olbrzymów”. O powstaniu rasy krążyły legendy, mówiące że powstała ona w wyniku kojarzenia tubylczych kotów z rysiami, natomiast inna opowieść twierdziła, iż maine coon jest rezultatem krzyżowania szopa pracza z kotami domowymi zamieszkującymi Nową Anglię. Początkowo wszystki...