Piesek preriowy - amerykański szkodnik w roli domowego pupila


Dr n. wet. Joanna Zarzyńska,
dr Paweł Zarzyński

Piesek preriowy, zwany również nieświszczukiem, jest ssakiem z rodziny wiewiórkowatych. W naturze można go spotkać na terenie zachodnich Stanów Zjednoczonych, od Kanady po Meksyk. W rodzaju Cynomys, co w języku greckim oznacza psa wielkości myszy (ang. mouse dog), wyróżnia się 5 gatunków: czarnoogonowy, białoogonowy, Gunnisona, meksykański oraz piesek preriowy z Utah. Wśród nich najpopularniejszym zwierzęciem domowym jest piesek czarnoogonowy (Cynomys ludovicianus).

Wygląd

Z wyglądu piesek preriowy czarnoogonowy przypomina naszego rodzimego świstaka (długość ciała wynosi średnio 34-43 cm, masa ciała samca 0,5-1,5 kg, samicy 0,765-1 kg). Jego ciało jest zaokrąglone, ze stosunkowo krótkimi kończynami o silnych pazurach (niezbędnych do kopania nor). Głowa jest proporcjonalnie niewielka, z dużymi czarnymi oczami osadzonymi po bokach. Ułatwia to wykrywanie ruchu na dużej przestrzeni. Wzrok i słuch są najdoskonalej rozwiniętymi zmysłami u tego gatunku. Uzębienie liczy 22 zęby, ze stale rosnącymi siekaczami. Ogon jest krótki (3-10 cm) z ciemną końcówką. Ubarwienie jest zmienne sezonowo, w palecie brązów, z szarawym odcieniem, brzuszna część ciała jest jaśniejsza. Przeciętna długość życia w warunkach hodowlanych wynosi 8-12 lat (w naturze 3-5 lat).


W naturze

Są to zwierzęta o wysoce złożonych zachowaniach społecznych, a ich system porozumiewania ocenia się jako jeden z najbardziej rozwiniętych w świecie zwierzęcym. Używają specyficznych sygnałów dźwiękowych (9-12 znaczących zawołań, ang. calls) w celach ostrzegawczych (szczeknięcia) i identyfikacji drapieżników. Również mowa ciała jest bogata, np. charakterystyczna postawa "słupka", kiedy zwierzę obserwuje otoczenie, lub wyglądające jak pocałunek dotykanie się pyszczkami (a właściwie sie...