Burunduk - syberyjska wiewiórka naziemna


Dr n. wet. Joanna Zarzyńska,
dr inż. Paweł Zarzyński

Oferta sklepów zoologicznych jest nieustannie poszerzana o nowe, ciekawe gatunki zwierząt. Niestety, nie zawsze sprzedawcy mają odpowiednią wiedzę na ich temat, a co za tym idzie, kupujący poszukują innych źródeł informacji. Poniżej przedstawiamy krótką charakterystykę i warunki chowu wiewiórki syberyjskiej.

Wyróżnia się dwa rodzaje burunduków: wschodni (azjatycki) i zachodni (kalifornijski, zwany pręgowcem amerykańskim - ang. chipmunk, obejmuje 25 gatunków). W hodowli najczęściej spotykamy syberyjską wiewiórkę ziemną (Eutemias sibericus). W warunkach naturalnych występuje ona na Syberii, w lasach północno-wschodniej Europy oraz na rozległym obszarze wschodniej Azji - Mongolia, centralne i północne Chiny, Korea, północna Japonia.


Wygląd

Jest to niewielkie zwierzę, dorasta do ok. 25 cm, z czego 18 cm przypada na długi, puszysty ogon. Masa ciała wynosi ok. 100-125 g. Ogólny pokrój ciała jest typowy dla wiewiórek. Przednie kończyny są bardzo chwytne i sprawne. Charakterystyczne umaszczenie spełnia w naturze rolę maskującą - na grzbiecie jest brunatnoszare, strona brzuszna jasnożółta lub biała, na głowie, grzbiecie i bokach podłużne ciemne pasy (5 na grzbiecie). Występują odmiany barwne: jasna (pstra, cynamonowa), biała (ang. Black Eyed White) oraz albinotyczna. Formy jasna i biała są dość pospolite. Charakteryzują się dużo jaśniejszą szatą oraz beżowymi pręgami na ogonie. Po urodzeniu małe burunduki mają podobne ubarwienie, dopiero ok. 12. dnia życia można wyróżnić rozjaśnienie włosa. Forma albinotyczna jest dużo rzadsza. Cechuje się śnieżnobiałą szatą i czerwonymi oczami. Osobniki te są wyraźnie mniejsze od standardowo umaszczonych.

Burunduki mają świetnie rozwinięte zmysły węchu, wzroku (oczy szeroko rozstawione), słuchu (rejestrują ultradźwięki), smaku (rozróżniają smaki słodki, słony i kwaśny, co ułatwia im właściwy do...