Biologia myszy - rozród


Aleksandra Karolina Szuwar

Myszy jako zwierzęta stadne powinny być utrzymywane w grupie (przynajmniej 2 szt.). Chów pojedynczego osobnika nie jest wskazany. Samotność powoduje spadek aktywności zwierzęcia, które coraz więcej czasu przesypia, stając się przy tym mniej atrakcyjne dla swojego opiekuna.

U osobników dorosłych oddzielonych od stada samotność powoduje stres, mogący nawet objawiać się nerwowym drapaniem ciała, mającym znamiona zachowania stereotypowego. W rezultacie pojawiają się ubytki włosa, a nawet rozdrapane ranki.
Dla samego zaspokojenia instynktu stadnego możemy utrzymywać myszy w grupie samic, rzadziej w grupie samców. Samice łączymy na neutralnym gruncie (pozbawionym oznakowania moczem), w umytej klatce ze świeżo wymienioną ściółką. W przypadku pojawienia się nieprzerwanych ataków na nową mysz (podczas łączenia z grupą samic), należy czasowo odseparować dominantkę, aby w ciągu kilku dni nowa mysz przesiąkła zapachem pozostałych, i ponownie połączyć zwierzęta.
W przypadku samców daje o sobie znać głęboko zakorzeniony instynkt terytorialny, który powoduje wzajemną agresję samców wobec siebie. Nie tolerują one innych osobników swojej płci - szczególnie jeśli w klatce znajduje się również samica. Najłatwiej utrzymywać razem osobniki o najwyższym stopniu spokrewnienia (tj. ojciec z synami, bracia), które nie były rozdzielane. Łączenie samców jest możliwe praktycznie tylko zanim ukończą 26.-28. dzień życia, czyli przed osiągnięciem dojrzałości płciowej. Jednak nawet wśród znanych sobie dorosłych osobników istnieje wysokie prawdopodobieństwo ostrych starć związanych z próbą przejęcia dominacji.
Innym wariantem jest utrzymywanie samca i jednej lub kilku samic.

Dobór do kojarzeń Rozpoznanie płci opiera się na ocenie odległości pomiędzy zewnętrznymi narządami płciowymi a odbytem. W przypadku samic ta odległość jest o 1/3 krótsza niż u samców. Widoczną oznaką dojrzałości płciowej samców jest zstąpienie jąder do worka ...