Hodowla szczurów laboratoryjnych


Lek. wet. Judyta Juranek
Wydział Medycyny Weterynaryjnej, Uniwersytet Warmińsko-Mazurski, Olsztyn

Liniami szczurów najczęściej hodowanymi w warunkach laboratoryjnych są wistar, sprague-dowley oraz lewis. Zwierzęta te, od lat chowane i rozmnażane specjalnie na potrzeby ośrodków naukowych, zazwyczaj nie sprawiają problemów w hodowli. Zdarza się jednak, iż na skutek nieumiejętnego obchodzenia się praca z nimi staje się trudna, a nawet do pewnego stopnia niebezpieczna. W niniejszym artykule pragnę przedstawić w zarysie podstawy hodowli oraz zasady obchodzenia się ze szczurami przeznaczonymi do pracy laboratoryjnej.

Podstawowe dane biologiczne
Przeciętna długość życia szczura wynosi od 2,5 do 3,5 roku. Dorosłe samice osiągają masę ciała 250-350 g, natomiast samce ważą od 300 g do 500 g. Temperatura ciała wynosi 35,9-38 st. C, średnia objętość krwi 5,4 ml/100 g, liczba uderzeń serca 250-450 na minutę, a liczba oddechów 75-115 na minutę. Dzienne zapotrzebowanie na wodę to 10-12 ml/100 g m.c., natomiast na pokarm stały - 10 g/100 g m.c. Charakterystycznymi cechami tych zwierząt są brak woreczka żółciowego, bardzo ostry słuch wychwytujący ultradźwięki oraz słaby wzrok i niezdolność rozróżniania kolorów.

Rozród
Szczury są zwierzętami poliestralnymi, osiągają dojrzałość płciową między 8. a 12. tygodniem życia, samice wcześniej niż samce. Długość cyklu płciowego wynosi od 4 do 5 dni, jednak w przypadku stosowania naturalnego oświetlenia w okresie zimowym cykl może się wydłużyć do 7-8 dni. Ciąża trwa od 21 do 23 dni, przeciętnie rodzi się 8-10 ślepych i niezdolnych do samodzielnego życia młodych. Młode otwierają oczy po 7-10 dniach, a zdolność do samodzielnego życia uzyskują po 3-4 tygodniach od urodzenia.

Żywienie Zwierzęta w miarę możliwości powinny mieć nieograniczony dostęp do pojemników z wodą i karmą. Należy zwracać szczególną uwagę na niedobory płynów, w skrajnych przypadkach bowiem pozbawienie zwierzęcia na 2...