Co lekarz weterynarii powinien wiedzieć o koszatniczce?


Dan Johnson, DVM

Koszatniczka ( Octodon degus) pochodzi z zachodniego pogórza Andów. Jest to najbardziej płodny ssak w Chile, gdzie traktowany jest jako szkodnik upraw rolniczych.


Od czasu jej przeniesienia do USA w 1964 roku koszatniczka stała się popularnym modelem badań naukowych nad cukrzycą, zaćmą i rytmami dobowymi. Okazało się także, że koszatniczka jest zwierzęciem towarzyskim, długo żyjącym i rzadko zapadającym na choroby, czyli ma cechy czyniące z niej doskonałe zwierzę domowe.

Klasyfikacja
Koszatniczka jest gryzoniem z podrzędu Hystricognathi (gryzonie podobne do jeżozwierzy), biorąc pod uwagę jej umięśnioną szczękę oraz budowę czaszki. Należy do rodziny Octodontidae. Octon odnosi się do kształtu jej zębów policzkowych, które przypominają cyfrę 8.

Anatomia/fizjologia
Koszatniczka przypomina dużego gerbila i jest ciemnoszarobrązowa z ciemnym pędzlem na zakończeniu ogona. Źrenice są kształtu eliptycznego. Mocz jest zazwyczaj żółty i gęsty (mętny). W jelicie grubym koszatniczki zachodzą intensywne procesy fermentacyjne; zwierzę ma funkcjonalne jelito ślepe. Nadnercza są stosunkowo duże.

Zachowanie

Koszatniczka prowadzi dzienny tryb życia i nie zapada w sen zimowy. Wykopuje skomplikowane nory i korytarze, żyje w stadach i porozumiewa się z innymi osobnikami, wydając odgłosy i przyjmując pewne postawy. Jeżeli nie ma możliwości zachowań stadnych i bodźców fizycznych, mogą pojawić się oznaki agresywności i samookaleczeń. Walki między koszatniczkami są bardzo rzadkie, nawet przy pojawieniu się nowego osobnika. Bardzo lubią bawić się z ludźmi.

Utrzymywanie
Koszatniczka powinna być utrzymywana w dużej klatce z półeczkami, gałęziami i karuzelą oraz dużą ilością miejsca do ruchu. Odpowiednimi materiałami na ściółkę są trociny, produkty z papieru z makulatury oraz siano. Należy także, podobnie jak w przypadku szynszyli, umożliwić im kąpiele piaskowe oraz trzymać razem przynajmniej dwa osobniki.



Dieta Pokarmem koszatniczek na ...