Szczury jako zwierzęta towarzyszące. Cz. II



Debbie Ducommun
USA

Popularność szczurów jako zwierząt towarzyszących stale wzrasta. Chociaż zwierzęta te zostały udomowione przed ponad 100 laty, informacje na temat właściwej ich pielęgnacji są bardzo skąpe i niepełne, a większość poświęconych im książek zawiera błędy. W pierwszej części artykułu można było znaleźć informacje na temat zakupu szczura, żywienia i sposobu utrzymania. Część druga dotyczy zagadnień związanych z rozrodem.


Rozród
Szczury rozmnażają się bardzo łatwo. Z tego właśnie powodu wielu ludzi zraża się do ich hodowli. Zwierzęta te osiągają dojrzałość płciową już w wieku 5 tygodni i w tym czasie powinno się je rozdzielić według płci. Szczury nie mają określonego sezonu godowego, jakkolwiek bardzo wysokie lub niskie temperatury otoczenia zmniejszają ich popęd płciowy. U dojrzałych samic ruje występują regularnie przez cały rok co 4-5 dni aż do zapłodnienia. Ruja pojawia się zwykle wieczorem i trwa przez większą część nocy. Po ukończeniu mniej więcej 18 miesięcy samice wchodzą w stan będący odpowiednikiem kobiecej menopauzy. Cykle płciowe stają się wtedy nieregularne, aż w końcu ustają całkowicie. Jeżeli dojdzie w tym czasie do zapłodnienia i porodu, to na skutek obniżonej płodności liczba młodych w miocie jest znacznie mniejsza niż u młodszych samic. Po ustaniu cykli płciowych możliwe jest wprawdzie zapłodnienie samicy, ale ciąża często nie rozwija się prawidłowo.

Odpowiedzialna decyzja Podejmując decyzję o rozmnażaniu szczurów, trzeba pamiętać o kilku zasadach. Nie należy dopuszczać do rozrodu osobników, które wykazują jakiekolwiek objawy wskazujące na choroby układu oddechowego. Ich brak w większości przypadków świadczy o odporności na mykoplazmozę. Ponadto ssaki te mają zwykle liczne mioty (średnio 12 młodych), dlatego trzeba zawczasu rozwiązać problem znalezienia im przyszłych opiekunów. Nie powinno się również rozmnażać osobników o niepożądan...