Tukany (Ramphastidae). Cz. II. Rozród


Łukasz Skomorucha
Student VI roku Wydziału Medycyny Weterynaryjnej SGGW w Warszawie

W warunkach naturalnych okres lęgowy przedstawicieli rodziny tukanowatych rozciąga się dość znacznie, zależnie od szerokości geograficznej. Gatunki zasiedlające tereny górskie przeprowadzają lęgi od stycznia do lipca w północnych rejonach Ameryki Południowej lub od czerwca do grudnia dalej na południe, w Peru i Boliwii. Czas ten pokrywa się z okresem owocowania większości drzew dostarczających ptakom pokarm. Gatunki zamieszkujące Amazonię mogą gniazdować właściwie przez cały rok, prawdopodobnie są również w stanie wyprowadzać więcej niż jeden lęg w sezonie. W Ameryce Środkowej okres lęgowy trwa od stycznia do lipca (2). Także w obrębie gatunku czas gniazdowania jest zależny od regionu występowania danej populacji (2).


Jak to już wspomniano w pierwszej części artykułu, dymorfizm płciowy w ubarwieniu jest zaznaczony tylko u niektórych gatunków tukanów. Kolorystyka upierzenia i nieopierzonych części ciała nie zmienia się sezonowo, nie można więc mówić o występowaniu szaty godowej i spoczynkowej (2, 4). W warunkach wiwaryjnych większość rozmnożeń miała miejsce w okresie między kwietniem a wrześniem. Zwykle para wyprowadza jeden lęg w roku, chociaż zdarzają się i takie, które gniazdują 2, a nawet 3 razy w przeciągu roku.

Zapewnienie odpowiednich warunków

Najłatwiej rozmnożyć ptaki utrzymywane w dużych, gęsto obsadzonych wolierach, zapewniających im możliwość swobodnego poruszania się, spokój i możliwość ukrycia się przed wzrokiem człowieka. Ptaki od małego oswajane z obecnością człowieka rzadko przystępują do rozrodu, chociażby ze względu na to, że bardziej atrakcyjni seksualnie mogą okazać się dla nich ludzie niż przedstawiciele ich własnego gatunku.

O tym, że rozród tukanów w niewoli nie jest zagadnieniem łatwym, może świadczyć chociażby fakt, że pierwszy zakończony sukcesem lęg przedstawiciela tej rodziny w niewoli miał miejsce dopiero w 196...