Tukany (Ramphastidae). Cz. I. Wiadomości ogólne, warunki utrzymania


Łukasz Skomorucha
Student VI roku Wydziału Medycyny Weterynaryjnej SGGW w Warszawie

Hodowla ptaków jako "żywych ozdób" mających umilić człowiekowi czas ma długą historię i sięga z górą 4000 lat wstecz. Już w starożytnym Egipcie pewne gatunki ptaków były przetrzymywane jako zwierzęta towarzyszące, niektóre nawet - jak ibisy - darzone czcią jako istoty boskie. Szybki przegląd gatunków popularnych dziś w hodowlach prywatnych uświadamia nam jedno - mamy do czynienia niemal wyłącznie z gatunkami o barwnym, kontrastowym upierzeniu (a w przypadku gatunków o nieco bardziej stonowanych barwach, jak kanarki, człowiek na drodze selekcji hodowlanej wytworzył "bardziej atrakcyjne wizualnie" formy, jak glostery czy kanarki garbate). Do tej grupy ptaków zaliczają się niewątpliwie tukany, które mogą fascynować nie tylko tęczowymi barwami, ale również - zdawać by się mogło - nieproporcjonalną budową ciała, która na pierwszy rzut oka co najmniej bardzo utrudnia zwierzętom normalne funkcjonowanie.

Rodzina tukanowatych (Ramphastidae) jest jedną z 7 lub 8 (zależnie od przyjętej systematyki) rodzin rzędu dzięciołowych (Piciformes). W jej obrębie wyróżnia się 6 rodzajów: Selenidera (tukaniki), Aulacorhynchus (pieprzojady), Pteroglossus (arasari), Baillonius (tukaniec - jedyny monotypowy rodzaj, czasami włączany w obręb rodzaju Pteroglossus), Andigena (andotukany) i Ramphastos (tukany właściwe). Liczba gatunków waha się od 34 do 43. Zwraca uwagę znaczna hybrydyzacja wystę...