Zeberki i mewki japońskie - uwagi na temat chowu i hodowli. Cz. I


Dr Hubert Zientek

Zeberki (zwane również amadynami zebrowatymi) ( Taeniopygia guttata, ang. zebra finch) oraz mewki japońskie ( Lonchura striata f. domestica, ang. bengalese lub society finch) są jednymi z najmniejszych (wielkość 10-11 cm i waga 11-13 g), najtańszych i najczęściej hodowanych w niewoli ptaków egzotycznych z rodziny astryldów ( Estrildidae). Poniżej przedstawiam nieco praktycznych informacji na temat ich chowu i hodowli, które powinien znać lekarz weterynarii - specjalista chorób ptaków.

Występowanie w naturze i charakterystyka gatunków
Ojczyzną zeberki (podgatunku T. g. castanotis) jest niemal cały kontynent australijski z wyjątkiem jego północnych, południowo-zachodnich i południowo-wschodnich przybrzeżnych krańców oraz terenów górzystych. Drugi podgatunek - nominatywny ( T. g. guttata), zamieszkuje Małe Wyspy Sundajskie (Sumbawa, Flores, Timor, Sumba, Bali i Lombok), jednak z uwagi na jego rzadkość w hodowlach europejskich nie będę się nim tutaj zajmował. Zeberki kontynentalne widuje się przeważnie w niewielkich grupkach lub w ogromnych stadach przemieszczających się głównie w poszukiwaniu wody.

Szczególnie licznie spotyka się je na suchych, półpustynnych stepach i nieużytkach, pastwiskach, w otwartych lasach o trawiastym podszyciu oraz wszelkich terenach z rzadka porośniętych karłowatą roślinnością, zawsze jednak w pobliżu źródła wody. Ptaki od czasu do czasu zalatują także na obrzeża miast i inne tereny zamieszkałe przez człowieka. Ich naturalne pożywienie stanowią wszelkie nasiona traw, krzewów i drzew, a w okresie lęgowym chwytają również owady i ich larwy. W Australii astryldy te przystępują do lęgów w okresie od października do kwietnia, chociaż populacje zamieszkujące najbardziej suche, wewnętrzne obszary kontynentu przystępują do rozrodu niemal po każdych obfitszych opadach deszczu.

Samica wybiera zarówno samca, jak i miejsce na gniazdo, najczęściej niezbyt wysoko nad ziem...