Hodowla lisów. Cz. I. Popularność dwóch gatunków


Robert Głogowski

Dziko żyjący lis o płomienistorudym odcieniu okrywy włosowej to powszechny widok w wielu typach siedlisk naturalnych. Ta odmiana barwna nie jest jednak przedmiotem zainteresowania hodowców zwierząt futerkowych. Znacznie cenniejsze skórki uzyskuje się od lisów srebrzystych, platynowych, białoszyjnych i innych oryginalnie umaszczonych odmian.


Przedstawiciele gatunku lis pospolity ( Vulpes vulpes L.) są świetnie przystosowani do polskich warunków klimatycznych. Okazało się jednak, że także lisy polarne ( Alopex lagopus L.) doskonale rozmnażają się w niewoli i nasi hodowcy mogą poszczycić się jakością swoich zwierząt.

Historia hodowli
Lisy hodowane są w niewoli od połowy XIX wieku. Schwytane zwierzęta próbowano rozmnażać z miernym skutkiem. Dopiero po zapewnieniu im właściwych warunków, to znaczy spokoju i oddzielenia od czynników stresogennych, osiągnięto pożądany rezultat - liczny przychówek. Wysokie ceny skór spowodowały gwałtowny rozwój ferm lisów pospolitych. Koniunktura na rynku futrzarskim przechodziła od tamtych czasów szereg załamań i wzrostów. Zmieniały się zarówno geograficzne rozmieszczenie producentów, jak i struktura rynku największych nabywców skór, które są niezmiennie zaliczane do segmentu dóbr luksusowych, stanowiących o majętności właściciela. Europejską potęgą w hodowli lisów są Finowie, którzy wraz z Norwegią i Szwecją dostarczają około 70% światowej podaży lisich skór. W Polsce w roku 2003 kontrolą użytkowości objęte zostało jedynie 15 675 samic. Po kryzysie w hodowli zwierząt futerkowych, który doprowadził do likwidacji wielu stad lisów, nie nastąpił jak dotąd powrót koniunktury i znaczące zwiększenie liczebności pogłowia.

Cechy pokroju i odmiany barwne lisów pospolitych Pod względem rozmiarów i masy ciała różnice między samcami i samicami są nieznaczne. Dorosłe osobniki osiągają masę ciała w granicach 10 kg, zwłaszcza w okresie zimowym, kiedy pod skórą odk...