Komplikacje w rozrodzie żółwia hełmogłowego (Pelomedusa subrufa, Lacépède 1788) w niewoli - opis przypadku


Mgr inż. Mateusz Rawski1,
lek. wet. Monika Toborek2,
mgr inż. Bartosz Kierończyk1,
Jakub Długosz1,
dr hab. Damian Józefiak1
1Katedra Żywienia Zwierząt i Gospodarki Paszowej, Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu
2Gabinet Weterynaryjny "Kajman", Warszawa

Wieloletnie próby rozrodu żółwi, zarówno w ogrodach zoologicznych, jak i w hodowlach amatorskich, skłaniają do wniosku, że są one grupą gadów najbardziej problematyczną w hodowli. W ostatnich latach zauważa się coraz szybsze tempo zmniejszania się liczebności dzikich populacji tych zwierząt. Niezaprzeczalny wpływ na ten stan ma degradacja środowiska naturalnego żółwi, a także ich odłów na potrzeby rynku zoologicznego i konsumpcyjnego.

W przypadku opisywanego gatunku (Pelomedusa subrufa), pomimo dużej popularności, większość osobników dostępnych w handlu pochodzi ze środowiska naturalnego. Dotychczas w polskich prywatnych hodowlach uzyskano około 27 młodych osobników, z czego 16 w roku 2013, co stanowi liczbę zbyt małą, aby zaspokoić potrzeby krajowego rynku zoologicznego. Poniższy opis przypadku rozmnożenia tego gatunku żółwi i związanych z tym komplikacji może w przyszłości przyczynić się do zwiększenia sukcesu hodowlanego, zarówno u terrarystów amatorów, jak i w ogrodach zoologicznych oraz instytucjach naukowych.


Stado podstawowe i zbiornik hodowlany

Stado podstawowe składało się z pięciu żółwi - czterech samic i jednego samca (tab. I). Cała grupa zwierząt była utrzymywana zbiorniku hodowlanym o wymiarach 120 x 50 x 50 cm (dł. x szer. x wys.). Obejmował on część wodną o głębokości 20 cm i lądową o wymiarach 40 x 50 x 20 cm. W części lądowej została umieszczona kuweta wypełniona mieszaniną piasku i włókna kokosowego w proporcjach 1 : 1. Ogrzewanie części wodnej stanowiła grzałka termostatyczna (Eheim Jager) o mocy 150 W. Zbiorni...