Emydura czerwonobrzucha (Emydura subglobosa) w warunkach chowu amatorskiego


Mgr inż. Mateusz Rawski*,
mgr inż. Bartosz Kierończyk*,
mgr inż. Anna Bigoszewska,
Jakub Długosz*,
dr inż. Damian Józefiak*
* Katedra Żywienia Zwierząt i Gospodarki Paszowej, Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu

Do rodzaju Emydura (Bonaparte, 1836) zaliczane są cztery gatunki żółwi bokoszyjnych (Pelurodira). Są to E. macquarii, E. subglobosa, E. tanybaraga oraz E. victoriae. Status systematyczny piątego potencjalnego przedstawiciela tego rodzaju - E. (macquarii) krefftii, jako samodzielnego gatunku jest nadal dyskusyjny. Od 2000 roku w obrębie gatunku Emydura subglobosa* wyróżnia się dwa podgatunki: E. s. subglobosa (Krefft, 1876) i E. s. worrellli (Wells i Wellington, 1985). Obecnie stosowana forma nazewnictwa łacińskiego została po raz pierwszy użyta przez Artnera (2003). Wszystkie wyżej wymienione gatunki występują w Australii oraz Nowej Gwinei.

Charakterystyka morfologiczna

Karapaks Emydura subglobosa jest ubarwiony zmiennie, od kremowego do ciemnobrązowego, bez wyraźnie zarysowanego wzoru. Okolice mostu i plastronu młodych osobników są najczęściej barwy białej lub kremowej. Cechą charakterystyczną dla tego gatunku, pojawiającą się wraz ze wzrostem, są nieregularne strefy na plastronie, wysycone kolorem różowym lub czerwonym. Ich występowanie i wielkość są bardzo zmienne osobniczo. Emydura subglobosa w przeciwieństwie do większości żółwi nie traci jaskrawego ubarwienia wraz z wiekiem, co czyni ten gatunek wyjątkowo atrakcyjnym w hodowli amatorskiej. U dojrzałych osobników całość części brzusznej pancerza może stać się intensywnie czerwona.

Głowa cechuje się ciemnoszarym zabarwieniem z wyraźnie zarysowanymi dwoma pasami na każdym z jej boków - postorbitalnym o barwie kremowej oraz szczękowym, w różnych odcieniach różu lub czerwieni.

Żółwie te są doskonale przystosowane do poruszania się w głębokiej wodzie. W naturze można je często spotkać na głębokościach pomiędzy 2 a 4 metry. Błony pławne pomięd...