Phelsuma klemmeri (SEIPP, 1991) - chów i hodowla


Łukasz Jarczewski

Gatunki należące do rodzaju Phelsuma w większości mają charakterystyczne, soczyście zielone ubarwienie. Jest jednak jeden, niewielki rozmiarami, odznaczający się skrajnie odmienną szatą - Phelsuma klemmeri. Opisany w 1991 roku przez Roberta Seippa, dzięki swej stosunkowej odporności i - nawet jak na rodzaj Phelsuma - bardzo atrakcyjnemu ubarwieniu, szybko stał się popularny wśród amatorów terrarystyki.

Phelsuma klemmeri jest niewielkim gatunkiem, osiągającym zazwyczaj 80-90 mm wraz z ogonem, rzadko przekracza 10 cm. Praktycznie nie występują różnice w masywności ciała między samcem i samicą, nawet starsze osobniki, karmione jednakowo, nie przejawiają zewnętrznych cech dymorficznych wykraczających poza widoczne u większości Phelsuma pory udowe i zaznaczone u samca hemipenisy. Głowa osobników zaaklimatyzowanych i niewystawianych na czynniki stresogenne jest intensywnie żółta, podstawowym kolorem grzbietu i wierzchu ogona jest kolor turkusowy z niewielkimi brązowymi znaczeniami. Wzdłuż boków od oka po kończyny miedniczne ciągnie się czarna pręga, w okolicach otworów usznych dobrze widoczne są zabarwione turkusowo pojedyncze większe łuski. Strona brzuszna jest biaława lub kremowa, głowa od spodu żółtawa, z turkusowym obrzeżeniem krawędzi żuchwy. Całe ciało z wyjątkiem spodniej części ogona jest pokryte wyjątkowo drobnymi łuskami, co daje mylne wrażenie gładkiej skóry. Charakterystyczne jest silne grzbietobrzuszne spłaszczenie ciała, co ma zapewne związek z przystosowaniem zwierzęcia do życia wśród pędów bambusa.

Endemiczna dla północno-zachodniego Madagaskaru Phelsuma klemmeri występuje na Nosy Be, półwyspie Ampasinadava i kilku rozsianych wokół stanowiskach, zasiedlając przede wszystkim tereny leśne i zarośla bambusowe, czasem spotykana jest na palmach kokosowych, Ravenala madagascariensis lub drzewach z gładką korą. Nie jest to gatunek przesadnie płochliwy, dzięki czemu zdarza się mu przenikać również w tereny...