Jak postępować ze scynkami w terrarium


Lek. med. Witold Borkowski

Jaszczurki z rodziny scynków (Scincidae), która w blisko 100 rodzajach zawiera ponad 1300 gatunków, są utrzymywane przez wielu terrarystów. Mimo wielkiej liczby gatunków z poszczególnych rodzajów tej rodziny, obiektem hodowli i chowu terraryjnego jest zaledwie kilka z nich.

Jaszczurki te do niedawna były zwane także ślizgami ze względu na „śliski” wygląd ciała, ale nazwa ta stała się niepoprawna, gdy określenie „ślizgi” zostało zarezerwowane dla ryb morskich z rodzaju Trypterigion. Główni przedstawiciele scynków w terrarystyce to jaszczurki z rodzajów Chalcides, Dasia, Egernia, Eumeces, Mabuya, Hemispherodon, Corucia, Tiligqa, Riopa, ale w licznych transportach egzotycznych zwierząt sprowadzanych do Europy przez wielu importerów znajdują się nierzadko inni przedstawiciele mniej popularnych scynków.

Obszar występowania scynków to cały lądowy świat (oczywiście z wyjątkiem niedostępnych dla gadów terenów polarnych Arktyki i Antarktydy). Ich przedstawicieli spotykamy w południowej Europie i Azji, całej Afryce i Australii; subkontynent amerykański zamieszkują od południowej Kanady po północną Argentynę. Mnogość gatunków tej rodziny oraz szeroki obszar występowania spowodowały, że zamieszkują one różne środowiska (od surowych piaszczystych pustyń, poprzez tropikalne lasy równikowe, po wysokie góry do 4000 m n.p.m.) i różnorodne nisze ekologiczne w ich obrębie (znane są gatunku naziemne - będące w większości, nadrzewne, ziemnowodne czy grzebiące). Obserwujemy u nich w związku z tym liczne przystosowania.

Pokrój ciała większości scynków odpowiada jednemu schematowi: cylindryczne lub walcowate ciało pokrywają drobne, lśniące i gładkie łuski, delikatnie zachodzące na siebie (choć nieliczne wyjątki mają łuski wręgowane lub kolczaste, szczególnie na grzbiecie), oczy z okrągłą ciemną źrenicą osłaniają ruchome powieki (aczkolwiek kilka gatunków celem przystosowania do warunków środow...