Pytony - zasady chowu i hodowli


Lek. med. Witold Borkowski

Te reprezentujące rodzinę dusicieli (Boidae) węże należą wraz z boa właściwymi (Boinae) do najpopularniejszych egzotycznych węży w światowej, jak i naszej, krajowej terrarystyce. Spośród 26 znanych gatunków pytonów wiele stanowi obiekt chowu i hodowli miłośników egzotycznych gadów.

Pytony (Pythoninae) są przedstawicielami Starego Świata. Występują w Afryce, Azji i Australii wraz okolicznymi wyspami Pacyfiku. Duży obszar występowania, zamieszkiwanie rozmaitych środowisk i nisz powodują, że grupa tych węży jest bardzo zróżnicowana. Wśród pytonów spotykamy gatunki typowo nadrzewne (Morelia viridis), naziemne (Python sp., Liasis sp.), jak i półgrzebiące (Aspidites sp.). Pyton ziemny (Calabaria reinchardti), uznawany kiedyś za typowego grzebiącego i podziemnego przedstawiciela pytonów, został wydzielony do osobnej rodziny (Calabaridae) i nie jest już reprezentantem „typowych” pytonów.

Pytony są spotykane na pustyniach i półpustyniach Australii (Aspidites sp.), sawannach i stepach Afryki (Python sebae, Python regius), w tropikalnych lasach wysokogórskich (Morelia boeleni), wilgotnych równikowych lasach tropikalnych, zarówno wśród gałęzi drzew (Morelia viridis, młode Python reticulatus), jak i na grząskim dnie tychże lasów (Python curtuskompleks”).

Wraz ze zróżnicowaniem środowiskowym pytonów mamy do czynienia z różnicami pokroju ciała oraz długości tych węży. Gatunki typowo nadrzewne i preferujące przebywanie wśród gałęzi wysokich krzewów i niższych drzew (rodzaj Morelia) mają smukłe, giętkie ciała zaopatrzone w chwytny ogon. Ich wydłużona, nieco trójkątna głowa jest wyraźnie oddzielona od reszty ciała i pomaga w przedzieraniu się wśród gęstwiny listowia drzew.

Pytony zamieszkujące tereny półpustynne oraz gatunki grzebiące (rodzaje Antaresia, Aspidites) także mają smuklejsze ciało, ale ich głowy nie są już tak wyraźnie oddzielone od reszty ciała węża, a u niektóryc...