Hodowla norek. Cz. I. Szlachetne mięsożerne



Dr Robert Głogowski

Na fermach hodowany jest przede wszystkim jeden z dwóch znanych gatunków norek: norka amerykańska ( Mustela vison Schreb.), zaliczana do rodziny łasicowatych ( Mustelidae). W stanie dzikim występuje w Ameryce Północnej. Zamieszkuje okolice zbiorników i cieków wodnych. Ma urozmaicone upodobania pokarmowe, wśród których poczesne miejsce zajmują ryby i inne małe zwierzęta związane ze środowiskiem wodnym. Wśród cech predysponujących ją do hodowli należy wymienić doskonałe walory futrzarskie, takie jak krótka, trwała, jednolicie umaszczona okrywa, oraz dobre wskaźniki rozpłodu.

Historia hodowli
Pierwsze próby utrzymywania norki amerykańskiej miały miejsce w XIX wieku i dotyczyły schwytanych młodych zwierząt, przetrzymywanych w niewoli do osiągnięcia dojrzałości okrywy włosowej. Tuż przed I wojną światową w Kanadzie opanowano dostatecznie metody fermowego rozmnażania norek, co przyczyniło się do gwałtownego rozwoju tej hodowli. Wyraźnie zaznaczył się też wpływ panującej wówczas mody na futra o krótkim włosie.
Światową potęgą w hodowli norek pozostaje Dania, gdzie uzyskuje się najlepsze wyniki produkcyjne i powstają nowe, niezwykle ciekawe odmiany barwne.
W Polsce rozwój hodowli norek rozpoczął się dopiero po II wojnie światowej. Obecnie tworzą się nowe fermy, często przenoszone z zachodu Europy, gdzie nastąpiło znaczne zaostrzenie przepisów związanych z hodowlą zwierząt futerkowych, łącznie z całkowitym zakazem ich utrzymywania.

Cechy pokroju i odmiany barwne norek W ciągu wielu lat konsekwentnie prowadzonej selekcji, obliczonej na uzyskanie możliwie największych rozmiarów skór, u norek fermowych znacznie zwiększyły się rozmiary ciała. Powszechnie cecha ta jest wyrażana za pomocą pomiarów masy ciała zwierząt. U norek występuje wyraźny dymorfizm płciowy. Samce osiągają od 2 do 3,3 kg m.c., a samice od 1 do 1,5 kg. W grudniu długość ciała dorosłych zwierząt wynosi odpowiednio u samców ...