Skunks zwyczajny - podstawowe informacje na temat chowu i pielęgnacji w warunkach domowych


Dr n. wet. Joanna Zarzyńska, dr inż. Paweł Zarzyński

W naszym kraju to charakterystycznie umaszczone zwierzę kojarzy się z przykrym zapachem i kreskówkami. Natomiast w USA i Wielkiej Brytanii bije rekordy popularności jako doskonały domowy ulubieniec, o charakterze opisywanym jako psio-koci. W okresie wiosennym można natknąć się na ogłoszenia oferujące młode skunksy - warto przyjrzeć się bliżej temu interesującemu ssakowi, jeśli szuka się ciekawego domownika.

W warunkach naturalnych

Rodzina skunksowatych (Mephitidae) należy do rzędu drapieżnych (podrząd psokształtne), obejmuje skunksy i surillo. Nastąpiła rewizja klasyfikacji, wcześniej skunksy zaliczano do łasicowatych.

Skunks zwyczajny (Mephitis mephitis) jest gatunkiem, który trafia do naszych domów. Naturalnie zamieszkuje leśne, trawiaste i rolnicze tereny USA (potocznie zwany tam polecat) oraz południowej Kanady, podchodząc również pod ludzkie siedziby w poszukiwaniu pożywienia lub schronienia. Zasięg występowania skunksa powiększył się wraz z wycinaniem lasów w Ameryce Północnej.

Jest zwierzęciem długowiecznym, w optymalnych warunkach hodowlanych dożywa ok. 10-12 lat, w naturze 5-6. Nie ma wielu naturalnych wrogów (jedynie ptaki drapieżne, jak puchacz wirginijski bądź myszołów rdzawosterny, oraz rzadziej duże ssaki drapieżne), napastnicy rozpoznają naturalne ostrzegawcze barwy ochronne i unikają kontaktu ze skunksem. Skunksy starają się odstraszać wroga tupaniem i pozorowanym atakiem z uniesionym ogonem. Gdy to nie wystarcza, do obrony używają wydzieliny parz...