Alpaki - żywienie letnie i zimowe


Mgr inż. Anna Morales Villavicencio
Katedra Szczegółowej Hodowli Zwierząt SGGW

W porównaniu z innymi znanymi nam przeżuwaczami alpaki mają niewielkie wymagania pokarmowe i skuteczniej przetwarzają paszę niż zwierzęta o podobnej masie ciała. Mimo niewielkich wymagań potrzebują do życia energii, białka, błonnika i wody. Wszystkich wymienionych składników, a oprócz tego witamin i minerałów, może dostarczyć w sezonie letnim pastwisko, natomiast w sezonie zimowym bardzo dobre siano.

Przewód pokarmowy alpak zaczyna się wargami, a kończy odbytem. Alpaki mają dwudzielną wargę i każda z jej stron może poruszać się niezależnie, co pozwala tym zwierzętom na bardzo selektywny wybór roślinności. Język nie bierze udziału w pobieraniu pokarmu, inaczej niż u bydła, i rzadko jest wysuwany poza jamę ustną, dlatego alpaki nie wylizują młodych.

Siekacze u alpak są mocno osadzone w przedniej części szczęki i po 4-5 latach stopniowo się ścierają. Ruchy żuchwy pozwalają na wydajne rozdrabnianie paszy oraz mieszanie pokarmu ze śliną. Żołądek alpak składa się z trzech części i porównując go do żołądka bydła, można wyróżnić żwacz, czepiec i trawieniec. Pierwsza część żołądka u alpak znajduje się po lewej stronie jamy brzusznej i stanowi 80% jego całości, natomiast druga część stanowi 6%. Obie części żołądka mają pojemność 10-15 litrów i na ich wewnętrznej powierzchni występują liczne gruczoły. Zadaniem tych woreczkowatych gruczołów jest absorpcja składników odżywczych, sekrecja jonów fosforowo-węglanowych, które pełnią rolę buforów w czasie fermentacji. Ostatnia część żołądka stanowi 11% całości, ma kształt rurkowaty i jest położona po prawej stronie jamy brzusznej. Ruchliwość żołądka u alpak ma istotne znaczenie dla ciągłej fermentacji.

Jelito cienkie alpak ma długość 8 m i to w nim następuje wchłanianie substancji odżywczych. W dalszym odcinku prowadzi do kątnicy i jelita grubego, którego długość wynosi 6 m. W jelicie grubym następuje wc...