Systemy krycia lam i alpak oraz diagnozowanie ciąży


Mgr inż. Anna Morales Villavicencio

W większości stad alpak procent płodności waha się od 40 do 60 i jest wynikiem nieodpowiedniego systemu krycia, toteż istotny jest wybór najodpowiedniejszej metody dla danego stada. Istnieje kilka metod krycia i należy dokładnie przeanalizować, którą wybrać w danym przypadku.

Krycie tradycyjne - nazywane też wolnym lub sezonowym, polega na utrzymywaniu samic w grupie i wpuszczeniu do nich 3-5 samców w zależności od liczebności samic przeznaczonych do krycia. W okresie stanówki samce demonstrują dużą aktywność seksualną, która osiąga najwyższy poziom w pierwszym tygodniu jej trwania. W tym czasie samce są w stanie pokryć 50 procent samic. W kolejnym tygodniu aktywność seksualna samców spada. Wyniki płodności przy zastosowaniu tej metody są szacowane na 63 do 78 procent.

Zaletami tego systemu są: niewielka liczba samców potrzebnych do pokrycia grupy samic oraz małe nakłady pracy. Wadą jest natomiast, że samce tworzą haremy, tak jak w stanie dzikim, co skutkuje walkami o samice. Brak również informacji o tym, który z samców jest ojcem młodych.

Krycie indywidualne - jest kryciem kontrolowanym - znany jest numer identyfikacyjny rozpłodnika. W tym celu wybiera się ze stada najlepszego reproduktora, który w sezonie rozpłodowym może pokryć od 30 do 40 samic.

Zaletą tego systemu jest brak walk między samcami, można też prowadzić rejestr narodzin młodych. W dużych fermach alpak jest to metoda mało ekonomiczna ze względu na duże nakłady pracy.

Krycie rotacyjne - polega na grupowaniu samic przeznaczonych do krycia przez wybranego samca. W metodzie tej reproduktory kryją samice zgodnie z jednym z trzech poniższych schematów krycia, przy założeniu, że krycie całego stada zakończy się w dwa miesiące:

1) 7 dni krycia i 7 dni odpoczynku.

2) 15 dni krycia i 15 dni przerwy.

3) 25 dni krycia i 10 dni przerwy.

Każdy z tych schematów może być skuteczny w danym przypadku lub typie hodowli. Nie ma potrzeby utr...