Wielbłądowate Nowego Świata w hodowli zagrodowej


Dr n. wet. Joanna Zarzyńska
Wydział Medycyny Weterynaryjnej SGGW
dr inż. Paweł Zarzyński

Rodzina wielbłądowatych (Camelidae) skupia średnie i duże zwierzęta parzystokopytne odznaczające się charakterystyczną budową ciała. Dzieli się ona na dwa szczepy: Camelini, grupujący wielbłądy Starego Świata, czyli gatunki afrykańskie i azjatyckie - wielbłąda jednogarbnego (dromadera) i dwugarbnego (baktriana), oraz Lamini. Ten ostatni skupia tzw. wielbłądowate Nowego Świata, zamieszkujące Amerykę Południową. Obejmuje dwa rodzaje z czterema gatunkami. Są to lama, guanako, wikunia i alpaka.

Guanako i wikunia to zwierzęta dzikie, natomiast lama oraz alpaka stanowią wywodzące się odpowiednio od nich gatunki udomowione, użytkowane w ich ojczyźnie od tysięcy lat. Dostarczają cennej wełny, mleka, mięsa i skór, są też wykorzystywane jak zwierzęta juczne. Obecnie ich hodowla staje się stopniowo coraz bardziej popularna również i w Europie. Obok tradycyjnych pożytków (głównie wełna i mięso) ceni się je tam jako oryginalne zwierzęta ozdobne, trzymane w gospodarstwach agroturystycznych i innych ośrodkach wypoczynkowych. Od kilku lat zarówno lamy, jak i alpaki są spotykane także w Polsce, dlatego warto przyjrzeć im się bliżej i zapoznać się z ich podstawowymi wymaganiami.


Charakterystyka gatunków

Lama (Lama glama) jest udomowionym gatunkiem wywodzącym się od guanako (Lama guanicoe). Pochodzi z wysokogórskich terenów Peru, Boliwii, Chile, Ekwadoru i Argentyny. Zgodnie ze starożytną indiańską legendą była darem bogów Andów dla ludzi. Proces udomawiania tych zwierząt sięga 6-7 tys. lat wstecz. Zapoczątkowano go w Peru w okolicach Telarmachay. Starożytni Inkowie byli wytrawnymi hodowcami. Prowadzili planową selekcję, uzyskując stada zróżnicowane pod względem koloru okrywy włosowe...