Charakterystyka fizjologiczna lam ( Lama glama) i alpak ( Lama pacos)


Mgr inż. Anna Morales Villavicencio

Niezwykle ciekawy wygląd lam i alpak oraz szereg adaptacji anatomiczno-fizjologiczych sprawiły, że zwierzęta te są hodowane w Polsce nie tylko w ogrodach zoologicznych, ale także w gospodarstwach agroturystycznych i fermach hodowlanych.

Cechy wspólne lam i alpak
Oba gatunki udomowionych wielbłądowatych południowoamerykańskich mają szereg wspólnych cech w budowie anatomiczno-fizjologicznej. Zwierzęta te charakteryzują się licznymi przystosowaniami fizjologicznymi, które odróżniają je od pozostałych ssaków i jednocześnie pozwalają przetrwać w srogim wysokogórskim ekosystemie. W naszym klimacie adaptują się bardzo dobrze i hodowane są nie tylko w ogrodach zoologicznych, ale coraz powszechniej w gospodarstwach agroturystycznych i farmach hodowlanych (ryc. 1) (Morales Villavicencio A., 2000).
Lamy i alpaki wyróżniają się długą delikatną szyją, długim tułowiem opartym na cienkich kończynach, małą głową ze stojącymi uszami harpunowatego kształtu, dużymi oczami i dwudzielną wargą, która służy do skubania roślinności bez wyrywania jej z korzeniami, jak to ma miejsce u pozostałych przeżuwaczy (ryc. 2 i 3). U wielbłądowatych, podobnie jak u pozostałych gatunków zwierząt gospodarskich, liczba zębów w ciągu życia jest zmienna i zależy od wieku. Tę cechę hodowcy wykorzystują do rozpoznawania wieku zwierząt. U lam i alpak występują 22 zęby mleczne, a po osiągnięciu 5 lat - 34 zęby stałe. W odróżnieniu od pozostałych przeżuwaczy mają 2 siekacze, które tworzą rodzaj płytki kostnej, jedną parę kłów w obu szczękach (górnej i dolnej) i 12 trzonowych. Szczęka dolna wyposażona jest w 6 siekaczy, które rosną ciągle, podobnie jak u gryzoni, 2 kły i 10 trzonowych (Hoffman i wsp., 1993). Siekacze rosną ciągle aż do 5. roku życia, po czym przestają rosnąć i tylko ulegają stopniowemu ścieraniu się, aż do momentu, kiedy stare zwierzęta nie mogą się paść, słabną i umierają.

Adaptacje anatomiczno-fizjologiczne Alpaki i lam...