Afrykański jeż pigmejski


Dr n. wet. Joanna Zarzyńska
dr Paweł Zarzyński

Ten oryginalny, urokliwy jeż, którego młode osobniki wyglądają zupełnie jak dziecięce zabawki, podbija serca coraz większej rzeszy ludzi na świecie. Jest on doskonałym towarzyszem dla osób lubiących obserwowanie zwierząt, rozumiejących ich niezależność, a jednocześnie chcących poświęcić czas na ich oswajanie. Jeżyki są mniej absorbujące niż psy lub koty, nie stwierdza się też reakcji alergicznych na nie.

Jeże stały się popularne w USA pod koniec lat 80., ale już w IV w. p.n.e. Rzymianie udomowili przodków jeża algierskiego. Utrzymywali je jako zwierzęta użytkowe - na mięso i w celu pozyskania igieł (używanych m.in. jako pinezki do papieru, do spinania ran pooperacyjnych lub trenowania odsadzenia u cieląt poprzez zatykanie strzyków). Inne gatunki jeży, które są obecnie hodowane jako zwierzęta towarzyszące, to jeż uszaty (Hemiechinus auritus auritus) i jeż indyjski (Hemiechinus collaris).


Wygląd i pochodzenie

Nazwa "afrykański jeż pigmejski" jest raczej określeniem opisowym, używanym przez hodowców, a nie konkretną nazwą gatunkową. W hodowli często spotykana jest właściwie hybryda jeża białobrzuchego (Atelerix albiventris) i algierskiego (A. algirus) - owadożernych gatunków jeży występujących na kontynencie afrykańskim, na obszarze biomu pustynnego wschodniej Afryki, od Senegalu po Sudan i Zambię. Nocami przemierzają one trawiaste tereny w poszukiwaniu pożywienia, które stanowią owady i ich larwy, węże, ślimaki, dżdżownice, rośliny, a czasem drobne kręgowce. Wykazują oportunistyczną strategię żerowania i szeroki zakres diety, mają wysoką odporność na jady i toksyny, toteż spożywają czasem jadowite węże i skorpiony.

Są to zwierzęta prowadzące samotniczy tryb życia (również utrzymywane w warunkach domowych). Obierają sobie terytorium, którego zasięg może osiągać w promieniu do 300 metrów, a pośrodku usytuowana jest nora mieszkalna. Utrzymują dystans od innyc...