Lekarz weterynarii a zwalczanie wścieklizny


Przemysław Gogojewicz
prawnik, specjalista prawa medycznego i spraw weterynarii. Autor licznych analiz prawnych, których beneficjentem stały się między innymi szkoły wyższe i instytucje rządowe.

Choroby zakaźne zarówno zwierzyny dzikiej, jak i zwierząt domowych stanowią poważny problem społeczno-gospodarczy, tym bardziej że część z nich stanowi zagrożenie dla zwierząt gospodarskich i dla ludzi. Do chorób enzootycznych, odzwierzęcych, zaliczamy wściekliznę, pomór dzików (świń), pryszczycę, wąglik i myksomatozę.

Najbardziej znaną, najczęściej występującą i jednocześnie bardzo groźną chorobą jest wścieklizna. Jej główni nosiciele to przede wszystkim lisy. Liczne wypadki wścieklizny u zwierząt roślinożernych to wynik pokąsania ich przez wściekłe lisy. Osobnik chory zwykle przemieszcza się po lesie i polu, nie zwracając uwagi na sarny ani jelenie, gdyż choroba stępia jego instynkt samozachowawczy i eliminuje obawę przed większymi zwierzętami. Zwłaszcza sarny, ale również i przebywające na pastwisku bydło domowe atakują lisa, gdyż w grę wchodzą tu atawistyczne instynkty. Ten broniąc się, kąsa atakujące go zwierzęta i powoduje w ten sposób rozprzestrzenianie się choroby. Gdy się ona rozwinie, jest bezwzględnie śmiertelna.


Badania na obecność wścieklizny

Do badań diagnostycznych pobiera się próbki następujących tkanek zwierząt zabitych lub padłych:

1) mózg albo

2) całą głowę - w przypadku małych zwierząt

3) krew oraz żuchwę lisa - w przypadku badań kontrolnych przeprowadzanych po upływie miesiąca od doustnego szczepienia przeciwko chorobie lisów wolno żyjących.

W uzasadnionych przypadkach do badań diagnostycznych można pobrać - po odpowiednim zapakowaniu i zabezpieczeniu - zwłoki zwierzęce. Każdą próbkę pakuje się i transportuje z zachowaniem szczególnych środków ostrożności. Podczas pobierania próbek należy przestrzegać ogólnych przepisów w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy.

Miejsce, z którego są pobierane próbki:

1) n...