Zarys procesu legislacyjnego w Unii Europejskiej


Lek. wet. Michał Golacik

W związku z minioną Prezydencją, która odbyła się pod przewodnictwem Polski, warto przybliżyć, choćby w zarysie, strukturę organizacyjną Unii Europejskiej i sposób, w jaki przygotowywane są projekty aktów prawnych, później stających się powszechnie obowiązującymi przepisami.

Proces tworzenia formalnych struktur zintegrowanej Europy rozpoczęto wraz z ustanowieniem Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali (EWWiS) na mocy Traktatu Paryskiego (1951 r.), następnie była Europejska Wspólnota Gospodarcza (EWG) i Europejska Wspólnota Energii Atomowej (EWEA), które powstały na mocy traktatów rzymskich (1958 r.). W 1992 w Maastricht został podpisany Traktat o Unii Europejskiej (tzw. Traktat z Maastricht). Na jego mocy wprowadzono znaczne zmiany. Ustanowiona została Unia Europejska (UE), zmieniono nazwę EWG na Wspólnota Europejska oraz ustanowiono etapy tworzenia Unii Gospodarczej i Walutowej. Wypracowana wtedy struktura Unii Europejskiej obejmowała trzy podstawowe filary UE: Wspólnotę Europejską oraz Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (I filar), Wspólną Politykę Zagraniczną i Bezpieczeństwa (II filar) oraz Współpracę Policyjną i Sądową w Sprawach Karnych (III filar).

Obecnie obowiązuje Traktat z Lizbony, podpisany 13 grudnia 2007 r. w Lizbonie w imieniu Polski przez premiera Donalda Tuska i Ministra Spraw Zagranicznych Radosława Sikorskiego (1). Traktat z Lizbony wprowadził szereg zasadniczych zmian do struktury wspólnoty. Przestała istnieć Wspólnota Europejska na rzecz Unii Europejskiej, której nadano osobowość prawną. Państwa Członkowskie podjęły decyzję o pozostawieniu Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej jako odrębnej organizacji. Umocniła się również rola Parlamentu Europejskiego, który objął nowe obszary procedurą współdecydowania, w ramach której Rada UE decyduje większością kwalifikowaną. Parlament stał się rzeczywistym współlegislatorem (2).


PREZYDENCJA W RADZIE UE

W Unii Europejskiej hołduje się za...