Pochodzenie świń


Mgr inż. Małgorzata Witoń,
mgr inż. Katarzyna Sala

Omawianie pochodzenia poszczególnych gatunków zwierząt może wydawać się bezcelowe ze względu na daleko posuniętą odmienność współcześnie hodowanych zwierząt w stosunku do ich dzikich przodków. Należy jednak wziąć pod uwagę fakt, że dzicy przodkowie świń domowych nadal żyją i ze sposobu ich bytowania można wyciągnąć wiele wniosków mogących przysłużyć się współczesnej hodowli i chowowi trzody chlewnej.

Na podstawie stanu dzisiejszej wiedzy uważa się, że świnia domowa ( Sus domestica) pochodzi od jednego zoologicznego gatunku dzika, występującego na ogromnym obszarze Eurazji i w rejonie basenu Morza Śródziemnego. Ze względu na różne warunki klimatyczne i glebowe oraz duże zdolności przystosowawcze dzika do zmieniających się warunków środowiskowych uważa się go za gatunek niejednolity na całym kontynencie. Obecnie można wyróżnić co najmniej 36 lokalnych ekotypów tego gatunku, a ich rozmieszczenie w Eurazji jest nierównomierne. Ekotypy występujące w rejonach geograficznych sąsiadujących ze sobą są do siebie zbliżone pod względem pokroju oraz cech fizjologicznych i użytkowych (np. dojrzewanie, rodzaj odkładanego tłuszczu). Natomiast w miarę powiększania się odległości geograficznych i zmian środowiskowych różnice stają się coraz bardziej zauważalne.

Współczesne świnie udomowione pochodzą od dzików:
- dzika europejskiego ( Sus scrofa ferus),
- dzika azjatyckiego ( Sus vittatus),
- dzika śródziemnomorskiego ( Sus mediterraneus).

Dzik europejski ( Sus scrofa ferus) do dziś zamieszkuje lasy Europy. Charakteryzuje się bardzo ciężką, długą i wąską głową, w której kość łzowa ma kształt wydłużonego prostokąta. Jego skóra jest gruba, pokryta długą i gęstą szczeciną. Jest zwierzęciem dużym i silnym, o masie ciała do 200 kg, odznacza się silnie rozwiniętym przodem w stosunku do wąskiego i ściętego zadu. Ma długie i dobrze umięśnione nogi, ponieważ przebywa w klimacie, w którym zdobywanie...