Historyczne ujęcie problemu walki z wścieklizną w przepisach prawa polskiego w latach 1927-1997


Lek. wet., mgr prawa Piotr Listos
Katedra Anatomii Patologicznej Wydziału Medycyny Weterynaryjnej Akademii Rolniczej w Lublinie

Wścieklizna jako choroba zakaźna niebezpieczna zarówno dla ludzi, jak i dla zwierząt została zauważona już w XXIII w. p.n.e. Pierwsza wzmianka o tej chorobie znajduje się w Kodeksie Eshnnuna (1, 2, 3). Po raz pierwszy w historii opisu przypadku wścieklizny u psa dokonał Demokryt w V w. p.n.e., natomiast wściekliznę u człowieka, wraz z drogami zakażenia oraz istotnym spostrzeżeniem, iż wystąpienie choroby u ludzi i zwierząt wiąże się nieuchronnie ze śmiercią, pierwszy opisał Girolamo Fracastore w XVI w. (1, 2, 3).

Ważne badania nad wścieklizną oraz połączone z tym odkrycia naukowe miały miejsce dopiero w XIX w. Były związane między innymi z badaniami prowadzonymi przez Zinkego, dotyczącymi eksperymentalnej transkrypcji wirusa wścieklizny z psa na psa, dokonanej przez wtarcie w skaryfikowaną skórę zdrowego psa śliny pochodzącej od osobnika chorego, jak również transmisji choroby na inne zwierzęta, np. kota, ptaka oraz królika. W 1813 r. Magendie i Breschet wykonali doświadczenie polegające na próbie z...