Bażant łowny - ptak godny uwagi


Dr inż. Henryka Korytkowska
Katedra Hodowli Drobiu, Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy w Bydgoszczy

Bażant należy do rodziny bażantowatych (Phasianidae), razem z kuropatwą i przepiórką. Nazwa bażanta (Phasianus colchicus) pochodzi od rzeki Phasis w Kolchidzie (dzisiaj jest to Rioni - najdłuższa rzeka w Gruzji). Ojczyzną bażanta są rozległe stepy Azji, gdzie są najlepsze warunki siedliskowe dla bażanta kolchijskiego (Phasianus colchicus L.) W tamtejszym klimacie kontynentu azjatyckiego bażanty występowały już od pradziejów.

Klimatyczne i ekologiczne zróżnicowanie tego ogromnego kontynentu spowodowało wyodrębnienie kilku odmian bażantów. Są nimi:

- bażanty kaukaskie (Phasianus colchicus colchicus L.)

- bażanty obrożne (Phasianus colchicus torguatus Gm.)

- bażanty mongolskie (Phasianus colchicus mongolicus Brant).

Na inne kontynenty bażanty najczęściej docierały z Chin. Już ponad 3000 lat temu przedstawiano je na haftach i malowidłach chińskich. W 1881 roku ptaki te zostały sprowadzone do Ameryki. W Czechach i na Słowacji znane były w XI wieku, we Francji utrzymywano je w czasach Ludwika XIV. Jako pierwsze do Europy zostały sprowadzone bażanty kaukaskie w XVI wieku, a nieco później na stary kontynent dotarły bażanty obrożne i mongolskie. W wyniku krzyżowania się tych trzech odmian bażanta powstała nowa odmiana, rozpowszechniona w Europie.

Pierwsze wzmianki o bażantach występujących w Polsce datuje się na XVII wiek, natomiast informacje o chowie bażanta w dużych majątkach ziemskich pochodzą z przełomu XIX i XX wieku. Bażanty można spotkać na obrazach o tematyce łowieckiej z XVII wieku, zostały także uwiecznione na wawelskich arrasach. Zawsze zachwycały pięknymi barwami swojego upierzenia. Piękne pióra w dawnych czasach zdobiły szaty możnowładców. Bażanty były obiektem polowań, chowano je także w celu pozyskiwania dobrego źródła pokarmu.

Obecnie na terenie naszego kraju występuje tzw. bażant łowny, któ...