Przepiórka - najmniejszy, fascynujący gatunek drobiu


Dr inż. Henryka Korytkowska
Katedra Hodowli Drobiu, Uniwersytet Technologiczno-Przyrodniczy w Bydgoszczy

Przepiórka japońska (Coturnix coturnix japonica) pochodzi od przepiórki azjatyckiej, udomowionej przez Chińczyków. Japończycy początkowo trzymali przepiórki w zamkniętych, ogrodzonych posiadłościach. Dopiero na początku XX wieku odkryli możliwości składania przez te ptaki dużej liczby jaj i rozpoczęli hodowlę na większą skalę. Podczas II wojny światowej przepiórki w Japonii prawie całkowicie wyginęły i zostały ponownie sprowadzone do tego kraju z Chin.

W latach czterdziestych ubiegłego wieku sprowadzono przepiórki do Stanów Zjednoczonych, przede wszystkim w celach łowieckich, z uwagi na dobry smak mięsa i dużą płochliwość. Z USA przepiórka przybyła na kontynent europejski. Pierwszymi krajami zainteresowanymi tym ptakami były Włochy i Francja. W 1971 roku sprowadzono ze Stanów Zjednoczonych do Pracowni Genetyki i Hodowli Zwierząt Polskiej Akademii Nauk w Jastrzębcu kilka ras przepiórek. Wcześniej jednakże sprowadził przepiórki z Japonii do kraju prof. Jerzy Szuman, a następnie z Włoch prof. Adam Mazanowski.

Przepiórka jest ptakiem wędrownym i potrafi pokonywać bardzo duże odległości. Jest gatunkiem objętym w Polsce ochroną ścisłą. Jest to nieliczny, lokalnie średnio liczny ptak lęgowy. Na lęgowiska przylatuje w maju, odlatuje w sierpniu-październiku do Afryki i Azji Mniejszej. Ponieważ przepiórka nie potrafi szybować (tak jak np. bociany), musi cały czas machać skrzydłami, tak więc jej loty są bardzo długie i męczące. Przed wylotami ptaki te gromadzą w ciele zapasy tłuszczu na okres przelotu. W krajach południowoeuropejskich bywają masowo chwytane w sieci, a ich mięso jest uważane za przysmak.

Po powrocie na siedlisko dzika przepiórka łączy się na krótko w pary. W wysokiej trawie buduje swoje gniazdo, do którego składa kilkanaście jaj. Często bywa tak, że samce niszczą jaja i tym samym zmuszają samice d...