Chów perlic


Prof. dr hab. Ewa Świerczewska

Perlice domowe (Numida meleagris) pochodzą z Afryki Środkowej, obecnie w stanie dzikim żyją na Półwyspie Arabskim, Karaibach, Madagaskarze, Australii i Nowej Zelandii. W tych rejonach świata mają warunki środowiskowe zbliżone do terenów, z których pochodzą. Są doskonale przystosowane do przemierzania dużych odległości w poszukiwaniu pokarmu, którym są dla nich owady i nasiona. Tolerują bardzo dobrze wysokie temperatury, jakie panują na tych terenach, oraz niedobór wody. Znoszą niewiele, bo około 20 jaj bezpośrednio na ziemię pod krzakami lub innymi zaroślami. Udomowione, zachowują wiele cech swych dziko żyjących przodków. Na dużą skalę perlice są hodowane we Francji, gdzie dzięki prowadzonym od lat pracom selekcyjnym wytworzono trzy typy - lekki, przeznaczony do produkcji jaj, mięsny oraz ogólnoużytkowy, łączący cechy nieśne i mięsne.

Barwa upierzenia i cechy budowy

Do najpowszechniej hodowanych perlic należy odmiana standardowa o upierzeniu ciemnoszarym z białymi plamami, inną odmianą są perlice perłowe i białe. Dość rzadko spotyka się perlice brązowe, czarne lub żółte. Te trzy wymienione odmiany barwne są szczególnie pożądane przez hodowców amatorów, nie są tak rozpowszechnione jak wszystkie inne i przy ich zakupie trzeba liczyć się z dość wysoką cen. Charakterystyczną cechą perlic jest wyrostek kostny na głowie, przypominający hełm, znacznie większy u samców niż u samic. Głowa jest nieopierzona, o barwie białej lub niebieskiej, dzwonki są czerwone, pofałdowane, znacznie dłuższe u samców w porównaniu z samicami. Masa ciała dorosłych samców i samic jest zbliżona, ważą one około 2 kg. Charakterystyczną cechą są dość krótkie skrzydła, pozwalające na wysokie podfruwanie, lecz zasięg lotu jest niezbyt daleki. Ptaki te mogą żyć nawet do 7 lat i tak długo samice mogą się nieść.


Nieśność perlic i jakość jaj

Prawidłowo żywione i utrzymywane w dobrych warunkach perl...