Porównanie różnych systemów utrzymania drobiu. Cz. II


Prof. dr hab. Ewa Świerczewska,
dr Julia Riedel
Zakład Hodowli Drobiu SGGW, Warszawa

Systemy utrzymania drobiu zmieniały się w zależności od uwarunkowań ekonomicznych, postępów w badaniach naukowych, wymagań konsumentów co do jakości jaj i mięsa, a także od różnych aktualnych i trudnych do przewidzenia czynników. W pierwszej części artykułu Autorki omówiły ekstensywny system utrzymania drobiu oraz takie metody chowu intensywnego jak chów klatkowy w klatkach tradycyjnych i chów bezwybiegowy na ściółce. W drugiej części prezentują kolejne systemy utrzymania intensywnego.

Chów podłogowy na siatce

Jest bardzo podobny do systemu rusztowego, z tym że powierzchnia podłogi jest pokryta siatką. W warunkach tych można utrzymywać zarówno kury nioski, jak i kurczęta brojlery, nie jest on jednak powszechnie stosowany. Mimo możliwości cyklicznego usuwania pomiotu zgromadzonego pod siatką warunki zoohigieniczne są podobne jak we wcześniej omówionych systemach, tzn. duże zapylenie i obecność drobnoustrojów. Częstotliwość znoszenia jaj poza gniazdem, w zależności od fermy, waha się od 2 do 10% (5, 13), a zdarza się także wyższa (> 30%) (9). Utrudnia to ich zbiór oraz zwiększa liczbę jaj z brudną lub uszkodzoną skorupą. Występują też problemy związane z utrzymaniem dużych grup ptaków, takie jak utrudniona obserwacja stada, stres związany z ustalaniem hierarchii w stadzie czy też możliwość wystąpienia niebezpiecznych narowów. W porównaniu ze stadami utrzymywanymi w klatkach, stada chowane na siatce charakteryzuje najczęściej niższa nieśność, wyższa śmiertelność i większe spożycie paszy, choć wyniki badań różnych autorów nie są pod tym względem jednoznaczne (5, 9, 13).

Chów podłogowy na ruszcie - ruszt wielopoziomowy

Został wprowadzony w latach 80. w Szwajcarii i Wielkiej Brytanii jako alternatywa dla intensywnie rozwijającego się, lecz już krytykowanego chowu bateryjnego (13). Jest przeznaczony głównie do utrzymania stad towarowych nieśnych....