Preferencje pokarmowe karaczana tureckiego Blatta lateralis (F. Walke)


Łukasz Dylewski*, Ligia Gołębska, Tomasz Przyborowski*
* Sekcja Teriologiczna, Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu

Hodowla zwierząt egzotycznych, takich jak modliszki, pajęczaki czy gady, wiąże się z koniecznością zapewnienia im jak najlepszego źródła pożywienia, dostarczającego wszystkich składników odżywczych. Utrzymywaniu owadów karmowych często towarzyszą różne problemy, na przykład kanibalizm, wydzielanie nieprzyjemnego zapachu lub niepożądane dźwięki, co sprawia, że hodowanie takich owadów staje się udręką. Przy wyborze "karmówki" musimy zwrócić uwagę na biologię danego gatunku, m.in. na cechy morfologiczne oraz zachowanie społeczne. Poszczególne gatunki owadów karmowych, takie jak świerszcze, mączliki, drewnojady czy karaczany, różnią się pod względem życia społecznego oraz preferencji pokarmowych.

Od kilku lat na rynku owadów karmowych obecny jest nowy gatunek karaczana - karaczan turecki (Blatta lateralis lub według innej klasyfikacji Shelfordella lateralis). Utrzymywanie tego gatunku nie stanowi żadnego problemu. Grupę osobników składającą się z 80 sztuk można hodować w klasycznym faunaboksie. Dla zapewnienia im schronienia należy umieścić w nim wytłaczanki po jajkach. Gatunek ten nie przejawia oznak kanibalizmu, osobniki głodzone nawet przez tydzień nie zjadają się wzajemnie, podczas gdy u świerszcza bananowego takie zachowania występują już po mniej więcej 48 godzinach głodówki.

W naturze karaczan turecki występuje od północnej Afryki po centralną Azję, a w Stanach Zjednoczonych jest gatunkiem introdukowanym. Dorosłe osobniki mierzą 2,5-3,5 cm. Samce są brązowopomarańczowe lub czerwone i mają skrzydła, które umożliwiają im lot. Samice są ciemnobrązowe i szersze od samców. Można u nich dostrzec szczątkowe skrzydła.

Charakterystyczną cechą karaczanów jest gładkie, spłaszczone ciało, ułatwiające poszukiwanie pokarmu. Dzięki niemu potrafią przeciskać się przez wąskie szczeliny, by dotrzeć do źródła pożywienia....