Nużyca niejedno ma imię, czyli o różnorodności jej obrazu klinicznego u psów. Cz. I
Autorzy: lek. wet. Joanna Karaś-Tęcza, dr n. wet. Joanna Czogała
Nużyca jest powszechną, uważaną często za najcięższą nienowotworową chorobą skóry. Mimo jej powszechności, wiele przypadków nużycy pozostaje nierozpoznanych lub też właściwa diagnoza jest stawiana zbyt późno. Za trudności diagnostyczne w dużym stopniu odpowiada zróżnicowany obraz kliniczny choroby, szczególnie wyraźny w jej uogólnionej odmianie. Zapoznanie się z ogromną różnorodnością zmian skórnych, mogących towarzyszyć nużycy u psów, pomoże zatem trafnie rozpoznawać ją już na etapie badania klinicznego.
Pasożytnicze zagrożenia dla ludzi i zwierząt. Cz. I. Toksoplazmoza i giardioza
Autor: dr hab. Jakub Gawor
W Unii Europejskiej nadzorowi i rejestracji podlega 38 chorób zakaźnych ludzi oraz sześć o etiologii pasożytniczej. Do tych ostatnich należą: malaria, kryptosporydioza, toksoplazmoza, giardioza, bąblowica i włośnica. Przyczyną czterech z nich są Protista (dawniej pierwotniaki). Pięć (z wyjątkiem malarii) ma status zoonoz, czyli przenoszą się ze zwierząt na ludzi. Choroby wywoływane przez Protista stanowią duży problem epidemiologiczny ze względu na łatwość szerzenia się za pośrednictwem form inwazyjnych obecnych w środowisku zewnętrznym (oocysty Cryptosporidium parvum i Toxoplasma gondii, cysty Giardia intestinalis) lub w tkankach zwierząt rzeźnych i łownych (cysty i pseudocysty T. gondi).
Problematyczna diagnostyka i zwalczanie inwazji Dipylidium caninum u psów i kotów
Autor: dr n. wet. Wojciech Zygner
Należący do rodziny Dilepididae, rzędu Cyclophyllidea, gromady Cestoda, typu Platyhelminthes tasiemiec Dipylidium caninum (tasiemiec psi) jest pasożytem psów, kotów, lisów oraz człowieka, będących jego żywicielami ostatecznymi. U żywicieli tych pasożyt umiejscawia się w jelicie cienkim.
Włosogłówczyca u psów - problem nadal aktualny
Autor: dr Anna Borecka
Włosogłówczyca jest chorobą pasożytniczą wywołaną inwazją nicienia o nazwie włosogłówka (Trichuris vulpis). Nazwa pasożyta wywodzi się od jego silnie zwężonej przedniej części ciała, którą pasożyt wnika do błony śluzowej jelita grubego psa. Nicień ten jest pasożytem kosmopolitycznym, a wywołana przez niego parazytoza jest powszechna szczególnie wśród psów przebywających w dużych zgrupowaniach (schroniska, hodowle).
Przypadek dirofilariozy powiekowej u psa w Polsce
Autorzy: prof. dr hab. Aleksander W. Demiaszkiewicz, lek. wet. Marianna Radulska, lek. wet. Anna M. Pyziel
Dirofilarioza jest parazytozą psów, kotów i dzikich mięsożernych, często spotykaną w południowej Europie, zwłaszcza w Basenie Morza Śródziemnego. Występuje również w Azji, Ameryce Północnej i Południowej, Afryce oraz Australii. U psów pasożytują dwa gatunki nicieni będących przedstawicielami rodzaju Dirofilaria: D. immitis i D. repens. Pierwszy z tych gatunków umiejscawia się w układzie krwionośnym, w prawej komorze serca i tętnicy płucnej, drugi w tkance łącznej podskórnej i międzymięśniowej.
Aspekt ekonomiczny motylicy wątrobowej u przeżuwaczy
Autorzy: lek. wet. Magdalena Wereszczyńska, prof. dr hab. Zenon Sołtysiak, dr Andriy Sobolta
Przyczyną fasciolozy bydła jest motylica wątrobowa (Fasciola hepatica) należąca do rodziny Fasciolidae. Pasożyt ten stosunkowo często występuje w umiarkowanej strefie klimatycznej zarówno u była mlecznego, jak i mięsnego. Żywicielem pośrednim tej przywry są ślimaki - Galba truncatula (błotniarka moczarowa), Galba occulta i Limnea stagnalis (błotniarka stawowa), które bytują na nizinach i terenach podgórskich do wysokości 1400 m n.p.m. Tym samym rozprzestrzenienie Fasciola hepatica jest warunkowane obszarem występowania żywiciela pośredniego.
Zator tętnicy płucnej u psa - opis przypadku
Autorzy: lek. wet. Przemysław Prządka, lek. wet. Anita Piątek, lek. wet. Justyna Ostrowska, dr hab. Marcin Nowak
Zator tętnicy płucnej (PTE - pulmonary thromboembolism) jest bezpośrednim zagrożeniem życia. Bardzo często kończy się zejściem śmiertelnym zwierzęcia. W praktyce jest on rzadko rozpoznawany w badaniu klinicznym. Jest to związane m.in. z występowaniem mało patognomonicznych objawów, jak również brakiem swoistych badań dostępnych w codziennej praktyce weterynaryjnej. Częściej natomiast zator tętnicy płucnej jest stwierdzany jako przyczyna śmierci zwierzęcia dopiero w badaniach sekcyjnych.
Chirurgiczna rekonstrukcja ubytków podniebienia
Autorzy: dr n. wet. Janusz Bieżyński, dr n. wet. Jakub Nicpoń, lek. wet. Małgorzata Legień
Lekarze weterynarii nieczęsto spotykają się w swojej praktyce klinicznej z nieprawidłowościami w obrębie podniebienia twardego u zwierząt towarzyszących, gdy jednak problem się pojawi, interwencja chirurgiczna w większości przypadków jest nieunikniona. Ubytki podniebienia doprowadzają do patologicznego połączenia pomiędzy jamą ustną i nosową. Przyczyną ich powstawania najczęściej są wady rozwojowe, choroby zębów i przyzębia, jak również urazy. Powstałe przetoki ustno-nosowe pogarszają komfort życia, a także mogą być źródłem poważnych powikłań. W pracy zaprezentowane zostały metody chirurgicznej rekonstrukcji ubytków podniebienia twardego w zależności od lokalizacji i rozległości zmian.
Usuwanie najczęstszych przyczyn zespołu brachycefalicznego psów
Autorzy: dr n. wet. Piotr Sławuta, dr n. wet. Jakub Nicpoń, lek. wet. Sylwia Domańska
U ras krótkoczaszkowych - bokserów, buldożków francuskich, buldogów, pekińczyków, shih tzu i boston terierów - na skutek specyficznej budowy głowy i obecnych tam przeszkód anatomicznych występuje często tzw. zespół brachycefaliczny. W jego przebiegu dochodzi do upośledzenia wymiany gazowej - objętość wdychanego i wydychanego powietrza jest istotnie mniejsza w porównaniu z psami innych ras.
Odkrycie homologu wirusa zapalenia wątroby typu C u psów
Autorzy: dr n. wet. Magdalena Larska, lek. wet. Wojciech Larski
Na początku 2011 roku grupa badaczy ze Stanów Zjednoczonych we współpracy z angielskimi uczonymi dokonała wielkiego przełomu w badaniach nad wirusem zapalenia wątroby typu C i opisała po raz pierwszy homolog ludzkiego wirusa u psów, nazwany psim hepaciwirusem. Wirus został wykryty u psów cierpiących na chorobę układu oddechowego w schroniskach dla psów i w tkance wątrobowej psów padłych z zaburzeniami żołądkowo-jelitowymi o niewyjaśnionej etiologii. Wykrycie hepaciwirusa psów wydaje się wielkim krokiem w badaniach nad wirusem ludzkim, jest jednak również wyzwaniem dla diagnostów i lekarzy weterynarii.
Wzbogacenie środowiska - praktyczne metody poprawy dobrostanu kotów. Cz. I
Autor: Sarah L.H. Ellis BSc (Hons), PgDip (CABC), PhD
Kliniczne zastosowanie opartych na naukowych dowodach metod wzbogacania środowiska kotów domowych trzymanych w zamknięciu w różnorodnych warunkach, od klatki weterynaryjnej po dom, ma szczególne znaczenie zarówno w zapewnieniu możliwości właściwych kocich zachowań, jak i zapobieganiu oraz leczeniu zaburzeń zachowania i związanych z nimi problemów zdrowotnych (np. idiopatyczne zapalenie pęcherza moczowego związane z negatywnym stanem emocjonalnym, takim jak uogólniona lękliwość). Urozmaicenie środowiska zyskało szczególne znaczenie w świetle aktualnych prac legislacyjnych dotyczących dobrostanu zwierząt. Na przykład w Wielkiej Brytanii ustawa o dobrostanie zwierząt (Animal Welfare Act) z 2006 roku nakłada na właścicieli i opiekunów obowiązek opieki nad ich zwierzętami, co obejmuje także umożliwienie zwierzęciu zachowań typowych dla danego gatunku.
Żywienie w profilaktyce i leczeniu chorób nowotworowych psów i kotów. Cz. I. Wiadomości wstępne
Autor: lek. wet. mgr inż. zoot. mgr biol. Adam Mirowski
Choroby nowotworowe są jedną z głównych przyczyn śmierci psów i kotów. Dieta może wpływać zarówno na ryzyko zachorowania na nowotwory, jak i na przeżywalność chorych zwierząt. Dotychczas przeprowadzono jednak stosunkowo niewiele badań w tym zakresie. Z tego względu wydaje się, że żywienie w profilaktyce i leczeniu chorób nowotworowych psów i kotów jest jedną z najbardziej perspektywicznych dziedzin dietetyki weterynaryjnej.
Choroby serca i układu krążenia u starych koni
Autor: prof. Dr. Heidrun Gehlen
U starych koni występuje wiele chorób kardiologicznych, które mogą pojawiać się także u zwierząt młodych. Niektóre choroby serca dotyczą jednak szczególnie koni starszych. Należą do nich zwyrodnieniowe choroby zastawek, zastoinowa niewydolność serca, tętniaki aorty i pęknięcia aorty, jak również przetoki. Także pierwotne choroby płuc mogą prowadzić do nieskompensowanej choroby serca, a w tym sensie rozwija się serce płucne (cor pulmonale). Istotne czynnościowo zwyrodnieniowe zaburzenia mięśnia sercowego (np. zwłóknienie), jak również zmiany o charakterze stwardnienia tętnic (arteriosclerosis) dotyczące naczyń wieńcowych, spotyka się raczej rzadko u starych koni, w porównaniu z występowaniem tych zmian u ludzi.
Wrzody trawieńca w praktyce terenowej
Autorzy: lek. wet. Krzysztof Grono, lek. wet. Małgorzata Muszyńska-Mateńko
W naszej praktyce lekarsko-weterynaryjnej coraz częściej rozpoznajemy wrzody trawieńca lub podejrzewamy ich wystąpienie. Wrzody trawieńca stwierdza się zarówno u cieląt, jak i dorosłego bydła. Częściej chorują krowy młode (do trzeciej laktacji) w pierwszych czterech tygodniach po wycieleniu. U większości krów z wrzodami występują jednocześnie zaburzenia współtowarzyszące, takie jak prawostronne przemieszczenia trawieńca, zapalenie macicy, zapalenie gruczołu mlekowego czy ketoza. Jedną z przyczyn wzrostu zachorowalności bydła na wrzody trawieńca w ostatnich latach mogą być zmiany sposobu żywienia bydła, ponieważ wozy paszowe dokładnie mieszają i rozdrabniają karmę, co przyspiesza jej wstępną obróbkę w żwaczu i powoduje szybsze przejście do trawieńca, ale jednocześnie staje się czynnikiem predysponującym do częstszego występowania wrzodów.
Pasożyty zewnętrzne małych ssaków. Objawy i leczenie ektoparazytoz. Cz. I
Autorzy: lek. wet. Marta Marciniak, lek. wet. Łukasz Skomorucha
Zawsze należy pamiętać, by w przypadkach dermatologicznych brać pod uwagę również zakażenie grzybicze, alergie i problemy psychogenne. Inwazje pasożytów zewnętrznych u drobnych ssaków mają kilka wspólnych cech. Praktycznie w przypadku wszystkich wymienionych w tekście, zarażenie następuje poprzez kontakt bezpośredni. Dlatego z inwazjami ektopasożytów mamy najczęściej do czynienia u zwierząt utrzymywanych w większych grupach albo niedawno zakupionych, które przywlekły pasożyty do nowego domu ze sklepu zoologicznego lub hodowli. Zarażenie poprzez kontakt pośredni (siano, ściółka) ma mniejsze znaczenie. Większość pasożytów może jednak przeżyć dwa do trzech tygodni poza żywicielem, dlatego nie należy wykluczać i tego źródła inwazji. Miejsce bytowania chorych zwierząt musi być poddawane regularnemu odkażaniu.
Przypadek włókniakomięsaka u szczura w okolicy lędźwiowej
Autorzy: lek. wet. Agata Korneli, dr n. wet. Andrzej Bereznowski, dr n. wet. Wojciech Bielecki
Nowotwory u szczurów, zwłaszcza starszych, występują dość często. Po chorobach zakaźnych układu oddechowego stanowią najczęstszą przyczynę zejść śmiertelnych u tego gatunku. Najczęściej spotykane są gruczolaki gruczołu mlekowego u samic i gruczolaki przysadki. Rzadziej występują włókniaki, raki płaskonabłonkowe i chłoniaki. Niezwykle rzadko opisywane były gruczolaki ślinianek czy tarczycy, włókniakomięsaki oraz guzy komórek śródmiąższowych jądra).
|
