Otępieniem określamy nabytą, nieodwracalną, postępującą w czasie deteriorację w zakresie funkcji poznawczych, głównie pamięci oraz procesów językowych, funkcji wzrokowo-przestrzennych, myślenia, osobowości i stanu emocjonalnego, prowadzącą do utraty samodzielności i stopniowego uzależnienia od op...

Autorzy artykułu opisują najczęstsze problemy stomatologiczne, jakie dotykają pacjentów z zespołem Downa. Wyjaśniają specyfikę anatomiczną i czynnościową, która powoduje, że koniecznością stają się częstsze interwencje w obrębie jamy ustnej, a także przedstawiają zarys istotnych elementów profila...

Pod koniec 2016 roku ukazały się kolejne edycje AJCC Cancer Staging Manual i UICC TNM classification of Malignant Tumors przedstawiające nowe ujęcia oceny zaawansowania nowotworów złośliwych, w tym raka piersi. Przed nami blisko rok na zapoznanie się z zasadami nowych systemów klasyfikacji i przy...

We współczesnym świecie informacja nabiera znaczenia i wartości, jaką kiedyś przypisywano wyłącznie dobrom materialnym. Zjawisko to można dostrzec we wszystkich aspektach życia, także w ochronie zdrowia.

W ostatnich latach obserwuje się coraz powszechniejsze wykorzystanie badań ultrasonograficznych u pacjentów w stanach nagłych. Szczególne miejsce zajmuje wśród nich skrócone badanie ultrasonograficzne jamy brzusznej u pacjenta po urazie (FAST – focused assessment sonography in trauma). Wpływ na t...

Lekarze weterynarii w swojej codziennej praktyce bardzo często stykają się z psami rasowymi. Niezwykle ważne jest więc dobre rozeznanie w chorobach najczęściej spotykanych w danej rasie, dziedzicznych wadach wrodzonych oraz skłonnościach rasy do określonych chorób.

W 1887 roku J. Langdon Down nazwał osoby łączące nadmierne zdolności umysłowe przy niskim stopniu inteligencji sawantycznymi idiotami (savant – fr. uczony). Opisał 10 przypadków z tak niezwykłymi zdolnościami.Ponadprzeciętne zdolności zazwyczaj dotyczą pamięci, umiejętności plastycznych, muzyczny...

Istotny postęp diagnostyki i terapii w ostatnich latach sprawia, że choroba wrzodowa nie powinna stanowić wielkiego wyzwania dla gastroenterologów, internistów czy lekarzy ogólnych. A jednak może ona nadal być źródłem błędów, powikłań i trudności, zarówno na etapie rozpoznawania, jak i leczenia.