Szanowni Państwo

Czy przyznanie się do niewiedzy to wstyd? Określenie „niewiedza” samo w sobie jest pejoratywne, skłaniałbym się ku innym, bardziej eufemistycznym określeniom, na przykład „wyczerpałem swoje możliwości”, „osiągnąłem szklany sufit” czy równie łagodne. Jestem zwolennikiem łagodnych, delikatnych określeń, zarówno w stosunku do innych, jak i przede wszystkim do siebie.

A że niestety często tak się dzieje, że skończyły się nam pomysły, tym bardziej trzeba mieć świadomość, kiedy o tym zdecydować, kiedy skorzystać z pomocy innych (konsultacji), kiedy przyznać się przed sobą, ale przede wszystkim przed właścicielem, że osiągnęliśmy „szklany sufit”. To trudna decyzja, kiedy jednak porównuję obecne czasy z historią (a mam wiele lat doświadczenia), muszę z radością stwierdzić, że sytuacja zmieniła się na lepsze. Przy ogromnej wiedzy wielu lekarzy praktyki ogólnej trzeba niekiedy wysłać pacjenta do specjalisty. Żeby tylko nie przegapić odpowiedniego momentu, żeby nie było za późno.

Decyzja o wykonaniu zabiegu, ułożeniu optymalnej diety, przeprowadzeniu pogłębionej diagnostyki powinna być podjęta w odpowiednim czasie. Przyznanie się do „niewiedzy” (a wiem to z własnego doświadczenia) i wsparcie się drugą, a niekiedy trzecią opinią nic nam nie ujmuje, a wprost przeciwnie – uwiarygodnia nas w oczach opiekuna zwierzęcia. Sprawia także, że w oczach właściciela stajemy się osobą empatyczną, dla której dobro naszego pacjenta stoi na pierwszym miejscu.

Uświadomiona niewiedza jest również bodźcem do pogłębienia własnej wiedzy, nie tylko dzięki samokształceniu (w tym jako WpD mamy swój udział), ale także dzięki wiedzy uzyskanej z kontaktów ze specjalistami. Staramy się pomóc przez publikację artykułów, kiedy podjąć decyzję o skierowaniu na zabieg, wysłaniu do specjalisty. Uświadomienie sobie swoich ograniczeń świadczy też o naszej coraz większej wiedzy.