07/04/2026
Średnie stężenie SAA u zdrowych psów wynosi 29,2-121,8 μg/ml, u kotów mieszańców 16,6 ± 11,4 μg/ml, u kotów rasy abisyńskiej 74,4 ± 23,2 μg/ml (1). W zapaleniach w ciągu 24 godzin stężenie tego białka wzrasta nawet stukrotnie i jest u psów skorelowane dodatnio z CRP, a u kotów z α1AGP. Jest wysokie w parwowirozie i leiszmaniozie (16).
Monitorowanie stężenia SAA w przebiegu zapaleń przewlekłych umożliwia prognozowanie wystąpienia wtórnej amyloidozy i podjęcie wczesnej terapii. SAA jest prekursorem białka amyloidowego odpowiedzialnego bezpośrednio za amyloidozę wtórną, charakteryzującą się pozakomórkowym odkładaniem amyloidu. Koty i psy chorują na amyloidozę wtórną głównie w starszym wieku, ma ona uogólnioną postać. Młode zwierzęta chorują rzadko, a choroba dotyczy ras z predyspozycją uwarunkowaną genetycznie, na przykład psów rasy collie o umaszczeniu merle, owczarków, chartów, kotów rasy abisyńskiej, orientalnej i syjamskiej. Zastosowanie praktyczne w monitorowaniu skuteczności leczenia przeciwnowotworowego ma oznaczanie SAA i CRP. W zakażeniach B. bronchiseptica stężenie surowicze SAA wzrasta do 453,1-1263,7 j.m./ml, a po urazach wzrasta nawet stukrotnie.
Stężenie surowicze α1-kwaśnej glikoproteiny u psów wynosi średnio 348,0 ± 101,0 μg/ml, u kotów w pierwszych dniach życia 50,0 μg/ml, u dorosłych osobników 244,1 ± 96,1 μg/ml. Pomiar stężenia tego białka wykorzystano u psów w monitoringu zapalenia, nosówki, erlichiozy, choroby nowotworowej, w inwazji Babesia canis oraz przebiegu zdrowienia po zabiegach chirurgicznych (17). U kotów stężenie surowiczej α1-kwaśnej glikoproteiny wykorzystuje się w monitoringu zapalenia, FIP (11), chłoniaka (3) oraz zapalenia jamy ustnej i dziąseł (18). U kotów po kastracji stężenie tego białka w surowicy może wynieść 4800 μg/ml.
Średnie stężenie Hp w surowicy psów wynosi 670 ± 370 μg/ml, u kotów 793 ± 530 μg/ml. Wzrasta w zapaleniu, po urazach i zabiegach chirurgicznych, w nowotworzeniu, spirocerkozie przełyku (23), u kotów w FIP, natomiast wyraźnie spada u psów w pierwotnym ostrym lub przewlekłym zapaleniu wątroby.
Wykorzystanie pomiaru białek ostrej fazy do monitoringu zmian chorobowych napotyka pewne ograniczenia. Dotyczą one faktu braku swoistego charakteru zmian stężenia tych białek, a tym samym braku odpowiedzi co do przyczyny choroby. Drugim ważnym ograniczeniem jest nadal mała dostępność testów stosowanych do pomiaru białek ostrej fazy u psów i kotów. Natomiast jedną z zalet pomiaru białek ostrej fazy jest prognozowanie efektów zejścia choroby, a także skuteczności leczenia. Ich stężenie szybciej powraca do normy po usunięciu działania czynnika przyczynowego choroby jeszcze przed ustąpieniem objawów chorobowych (21).
Ryc. 1 – SyhinStas/gettyimages.com, ryc. 2 – ttsz/gettyimages.com, ryc. 3 – kozorog/gettyimages.com