Rola kobuwirusów (Picornaviridae) w etiopatogenezie chorób ludzi i zwierząt budzi coraz mniej kontrowersji, gdyż różne gatunki tych wirusów izolowane są częściej od osobników z objawami klinicznymi niż od zdrowych gospodarzy, u których ich obecność stwierdza się relatywnie rzadko (8, 17). Ponadto infekcja kobuwirusem psów (CaKoV) często występuje w koinfekcji z wirusami o działaniu immunosupresyjnym, na przykład wirusem nosówki psów lub parwowirusami psów, co sprzyja zakażeniu oraz replikacji CaKoV (11).

Wirusy te są coraz częściej wykrywane u ludzi i zwierząt w regionach, w których wcześniej nie były identyfikowane lub nie prowadzono ich rutynowej diagnostyki. Aktualny stan wiedzy nie potwierdza jednoznacznie zdolności kobuwirusów do samodzielnego wywoływania choroby u psów. Udział kobuwirusów w infekcjach wywołanych przez inne wirusy enterotropowe może przyczyniać się do cięższego przebiegu choroby oraz wydłużenia czasu utrzymywania się objawów klinicznych, w niektórych przypadkach ich obecność może jednak nie mieć znaczenia klinicznego. Ze względu na możliwość wyizolowania od zdrowych psów kobuwirusy uznaje się za część tzw. wiriomu jelitowego (gut virome), podkreślając jednocześnie ich zdolność do wykorzystywania zaburzonej równowagi mikrobiologicznej jelit oraz wywoływania zakażeń subklinicznych.

Kobuwirus psów jest jednym z sześciu wirusów odpowiedzialnych za biegunki, głównie u szczeniąt poniżej pierwszego roku życia (14). Oprócz CaKoV należą do nich: parwowirus psów (CPV-2), wirus nosówki psów (CDV), astrowirus psów (SAstV) i koronawiru...