Krwawienie z nosa (ang. epistaxis) stanowi jeden z najczęstszych objawów alarmowych w praktyce weterynaryjnej małych zwierząt. U psów może przybierać różne formy – od łagodnego, sporadycznego sączenia się krwi po masywne, zagrażające życiu krwotoki. Ze względu na różnorodność przyczyn leżących u podstaw tego objawu krwawienie z nosa wymaga systematycznego podejścia do diagnostyki różnicowej (1).

W retrospektywnym badaniu Bissett i wsp., obejmującym 176 psów prezentowanych z powodu krwawień z nosa w latach 1996-2001, częstość występowania tego objawu wyniosła 0,3% wszystkich przypadków trafiających do szpitala weterynaryjnego, przy czym aż 75% zwierząt wymagało pilnej interwencji na oddziale ratunkowym (1). Analiza danych epidemiologicznych wskazywała na wyraźne predyspozycje związane z wiekiem, płcią i masą ciała. Dominowały psy starsze (≥ 6 lat), płci męskiej oraz duże (≥ 26 kg) w porównaniu z populacją referencyjną (1). Spośród 109 psów (62%), u których udało się ustalić przyczyny, dominowały przyczyny miejscowe (90 przypadków), wśród których najczęstszą były zmiany nowotworowe zlokalizowane w jamach nosowych (n = 35), wyprzedzając urazy (n = 33) oraz idiopatyczne zapalenie błony śluzowej nosa (n = 20) (1). Rasy długoczaszkowe wykazywały zwiększoną skłonność do rozwoju nowotworów jamy nosowej, co tłumaczy się większą powierzchnią błony śluzowej nosa i co za tym idzie – ekspozycją na wziewne karcynogeny (2). Do tej grupy należą przede wszystkim owczarki niemieckie, golden retrievery, labrador retrievery, airedale terriery oraz charty. Natomiast rasy krótkoczaszkowe (buldogi francuskie, buldogi angielskie, mopsy, boksery) częściej mają problemy związane z budową górnych dróg oddechowych, które mogą predysponować do urazów błony śluzowej nosa (3).

Szczególną uwagę należy zwrócić na predyspozycje do wrodzonych zaburzeń hemostazy. Choroba von Willebranda typu I najczęściej występuje u dobermanów (gdzie częstość nosicielstwa może sięgać 70% populacji), owczarków szkockich, golden retrieverów oraz pudli (4). Z kolei hemofilia typu A jest częstsza u owczarków niemieckich, labrador retrieverów i golden retrieverów, podczas gdy hemofilia typu B częściej występuje u cavalier king charles spanieli i american staffordshire terrierów (5).

Analiza rozkładu wiekowego pacjentów z krwawieniami ujawnia charakterystyczne wzorce związane z etiologią (1). U młodych psów (poniżej dwóch lat życia) dominują przyczyny urazowe, w tym obecność ciał obcych, oraz wrodzone zaburzenia krzepnięcia. S...